Η Αφροδίτη Νέστορα περιγράφει τις εφιαλτικές στιγμές της φονικής πυρκαγιάς στη Θεσσαλονίκη, υποστηρίζοντας πως οι δράστες δεν ήθελαν απλώς να εκφοβίσουν αλλά να προκαλέσουν θύματα. Παρά τα σοβαρά εγκαύματα και το ψυχικό τραύμα από τον χαμό της μητέρας της, την αποχαιρέτησε στην κηδεία της και δηλώνει αποφασισμένη να συνεχίσει την παρουσία της στα κοινά, κρατώντας ζωντανή τη μνήμη της.
Πιο αναλυτικά
Η Αφροδίτη Νέστορα περιγράφει το ξέσπασμα της φονικής πυρκαγιάς στη Θεσσαλονίκη, ανακαλώντας τις εφιαλτικές στιγμές της τρομοκρατικής επίθεσης που έζησε μέσα στο ίδιο της το σπίτι:
«Οι εκρήξεις ήταν διαδοχικές. Ο καπνός, η φωτιά που ανέβηκε μέχρι και τον έκτο και έβδομο όροφο ήταν απίστευτη. Η μητέρα μου κατάφερε να κατέβει πέντε σκαλιά και αυτό από την, από την αγωνία της να δει το τι συμβαίνει. Ποτέ δεν κατέβηκε στην είσοδο της οικοδομής. Εγώ ήμουν αυτή που κατέβηκα να δω τι συμβαίνει και ανέβηκα μετά, προσπαθώντας να διευθετήσω την κατάσταση. Και αυτό είναι που κάνει την όλη κατάσταση ακόμη πιο τραγική…»
«Γίνεται για να υπάρξουν ανθρώπινες ζωές»
Σαράντα μία ημέρες μετά το συμβάν, η ίδια υπογραμμίζει με κατηγορηματικό τρόπο τις προθέσεις των δραστών πίσω από το χτύπημα, μιλώντας στην τηλεόραση του ALPHA:
«Όταν ένας άνθρωπος καίγεται στην ουσία μπροστά στο σπίτι του, αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι αυτό δεν γίνεται για εκφοβισμό απλά. Γίνεται πραγματικά για να υπάρξουνε θύματα, ανθρώπινες ζωές.»
Παρά τα σοβαρά τραύματα και τα βαρύτατα εγκαύματα στα κάτω άκρα που δυσκολεύουν τη βάδισή της, βρέθηκε στην εξόδιο ακολουθία παραβλέποντας τις συστάσεις των γιατρών.
«Ο καθένας στη θέση μου θα έκανε το ίδιο. Το να μην αποχαιρετήσει κανείς τη μητέρα του, τον άνθρωπο που τον έφερε στη ζωή, το θεωρώ αδιανόητο. Και θεωρώ ότι ήτανε χρέος μου το ελάχιστο που θα μπορούσα να κάνω, να είμαι παρούσα στην κηδεία της μαμάς μου», αναφέρει, αποτίοντας φόρο τιμής στη μνήμη της: «Η μαμά μου ήταν ένας απόλυτα ολοκληρωμένος, υπέροχος άνθρωπος, πάρα πολύ δοτική.
Μια γυναίκα η οποία έδωσε τη ζωή της ολόκληρη για οικογένειά της, για τα παιδιά της. Όλοι οι συνάδελφοι, οι συνεργάτες, οι άνθρωποι που έτυχε να συναναστραφεί έχουνε να πούνε τα καλύτερα. Και πραγματικά είμαι πάρα πολύ υπερήφανη που η γυναίκα αυτή υπήρξε η δική μου μητέρα, η σύζυγος του πατέρα μου. Είχε πάντα μια μεγάλη αγκαλιά για όλους μας. Και πραγματικά το κενό που αφήνει είναι ένα κενό το οποίο δεν θα γεμίσει ποτέ.»
Η ίδια δηλώνει πως παρά το ψυχικό τραύμα που θα τη συνοδεύει, παραμένει αποφασισμένη να συνεχίσει τη δραστηριότητά της:
«Θεωρώ ότι δεν πρόκειται να το ξεπεράσω ποτέ. Είναι ο τρόπος που έγινε, ο οποίος θεωρώ ότι ήτανε ακραίος, τρομακτικός… και πραγματικά εύχομαι σε κανέναν άνθρωπο να μην βιώσει ποτέ όλη αυτή την ένταση και τον τρόμο που βιώσαμε όλοι εμείς οικογενειακά, όλοι οι ένοικοι της οικοδομής και όλη η γειτονιά και όλη η Θεσσαλονίκη θεωρώ. Παρά όλα αυτά που αισθάνομαι, θεωρώ ότι είναι χρέος μου και στους ανθρώπους που με έχουνε στηρίξει και στην οικογένειά μου, να συνεχίσω έτσι να έχω μια παρουσία στα κοινά της πόλης.»
