Πυρηνική ενέργεια: Η Ελλάδα ανοίγει την πόρτα στους μικρούς αντιδραστήρες στην ευρωπαϊκή κούρσα τεχνολογίας

Μια συζήτηση που μέχρι πρόσφατα έμοιαζε μακρινή για την Ελλάδα μπαίνει πλέον στο τραπέζι: ποια θέση μπορεί να έχει η πυρηνική ενέργεια και ειδικότερα οι μικροί αρθρωτοί αντιδραστήρες (Small Modular Reactors – SMRs) στο ενεργειακό σύστημα των επόμενων δεκαετιών.

Την ίδια στιγμή, σε ευρωπαϊκό επίπεδο βρίσκεται σε εξέλιξη μια διαφορετική κούρσα. Το ερώτημα είναι εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση θα προλάβει να αναπτύξει τη δική της τεχνολογία και βιομηχανία γύρω από τους SMRs ή θα βρεθεί να εξαρτάται από τεχνολογικές λύσεις που αναπτύσσονται εκτός Ευρώπης.

Αυτό το δίλημμα βρίσκεται στο επίκεντρο νέας μελέτης του European Liberal Forum (ELF), με τίτλο «The potential of the EU to lead the SMR race», την οποία συνυπογράφουν ο Kevin Fernández-Cosials και ο Κωνσταντίνος Σαραβάκος, Επικεφαλής Ερευνών του ΚΕΦΙΜ.

Τι μπορούν να αλλάξουν οι SMRs

Οι μικροί αρθρωτοί αντιδραστήρες αποτελούν μια διαφορετική προσέγγιση στην πυρηνική ενέργεια σε σχέση με τους μεγάλους συμβατικούς πυρηνικούς σταθμούς.

Η τεχνολογία τους στηρίζεται σε μικρότερες και περισσότερο ευέλικτες μονάδες, οι οποίες μπορούν δυνητικά να προσφέρουν σταθερή παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας με χαμηλές εκπομπές άνθρακα.

Η σημασία τους συνδέεται άμεσα με τρία από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρώπη: το ενεργειακό κόστος, την ασφάλεια εφοδιασμού και την ανάγκη περιορισμού των εκπομπών.

Σύμφωνα με τη μελέτη, ωστόσο, ο δρόμος για την ανάπτυξή τους στην Ευρώπη μόνο εύκολος δεν είναι. Ρυθμιστικά και χρηματοδοτικά εμπόδια, τεχνολογικές προκλήσεις αλλά και ελλείψεις εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού μπορεί να καθυστερήσουν την ευρωπαϊκή προσπάθεια.

Το ευρωπαϊκό «παράθυρο» στενεύει

Οι συντάκτες της μελέτης εκτιμούν ότι το χρονικό περιθώριο για να αποκτήσει η Ευρώπη πρωταγωνιστικό ρόλο στη συγκεκριμένη αγορά είναι περιορισμένο.

Μεταξύ των παρεμβάσεων που προτείνουν είναι η στενότερη συνεργασία μεταξύ των εθνικών ρυθμιστικών αρχών και η μεγαλύτερη σύγκλιση των διαδικασιών αδειοδότησης, ώστε μια νέα τεχνολογία να μην καλείται ουσιαστικά να ξεκινά από την αρχή σε κάθε κράτος-μέλος.

Παράλληλα, προτείνεται η μεγαλύτερη κινητοποίηση ιδιωτικών κεφαλαίων, η αξιοποίηση συμβάσεων μακροχρόνιας αγοράς ενέργειας και η δημιουργία ενός ευρωπαϊκού «SMR Acceleration Hub», το οποίο θα μπορούσε να επιταχύνει την τεχνολογική ανάπτυξη και τη μεταφορά τεχνογνωσίας.

Το διακύβευμα δεν περιορίζεται στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Αφορά τη βιομηχανική και τεχνολογική θέση της Ευρώπης σε μια αγορά που μπορεί να αναπτυχθεί σημαντικά τις επόμενες δεκαετίες.

Η Ελλάδα μπαίνει στη συζήτηση

Η δημοσίευση της μελέτης συμπίπτει χρονικά με την έναρξη της θεσμικής συζήτησης και στην Ελλάδα.

Με την Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου 28/2026 συστάθηκε Κυβερνητική Επιτροπή για την Πυρηνική Ενέργεια, η οποία αναλαμβάνει να εξετάσει τις διαφορετικές παραμέτρους και να καταθέσει προτάσεις σχετικά με την ενδεχόμενη ένταξη της πυρηνικής ενέργειας στον μακροπρόθεσμο ενεργειακό σχεδιασμό.

Στη συζήτηση περιλαμβάνεται και η πιθανότητα αξιοποίησης μικρών αρθρωτών αντιδραστήρων στο ελληνικό ενεργειακό σύστημα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει ληφθεί απόφαση για κατασκευή πυρηνικών μονάδων. Σηματοδοτεί όμως ότι ένα θέμα που για δεκαετίες βρισκόταν εκτός του ελληνικού ενεργειακού σχεδιασμού εξετάζεται πλέον σε θεσμικό επίπεδο.

Στο προλογικό μήνυμα της μελέτης, η αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Sophie Wilmès συνδέει το ζήτημα με την προσιτή ενέργεια, την ενεργειακή ασφάλεια, την ανταγωνιστικότητα και τους κλιματικούς στόχους, υποστηρίζοντας μια τεχνολογικά ουδέτερη προσέγγιση στην οποία οι SMRs θα μπορούσαν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Το βασικό συμπέρασμα της μελέτης είναι ότι η Ευρώπη διαθέτει ακόμη την επιστημονική γνώση, την τεχνογνωσία και τη βιομηχανική βάση για να διεκδικήσει σημαντικό μερίδιο στην αναδυόμενη αγορά.

Ο χρόνος, όμως, αποτελεί κρίσιμο παράγοντα. Οι επιλογές που θα γίνουν τώρα σε αδειοδοτήσεις, χρηματοδότηση, επενδύσεις και ανθρώπινο δυναμικό θα κρίνουν εάν η Ευρώπη θα αναπτύξει δική της ισχυρή τεχνολογική βάση ή θα καταλήξει να αγοράζει στο μέλλον τις σχετικές λύσεις από τρίτες χώρες.