Ο θάνατος του Γιώργου Βαρδινογιάννη, σε ηλικία 90 ετών, κλείνει μια ολόκληρη εποχή για το ελληνικό ποδόσφαιρο και τον Παναθηναϊκό. Γνωστός ως «Καπετάνιος», αποτέλεσε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες προσωπικότητες του αθλήματος, με το όνομά του να συνδέεται για σχεδόν δύο δεκαετίες με την ιστορία του «τριφυλλιού», σε χρόνια μεγάλων αλλαγών.
Πριν αναλάβει τα διοικητικά ηνία του Παναθηναϊκού, είχε ήδη διαμορφωθεί η σχέση του με τον σύλλογο. Ο ίδιος είχε αναφέρει ότι η αγάπη του για τους «Πράσινους» ξεκίνησε στα μαθητικά του χρόνια, με αφορμή τον Λάκη Λινοξυλάκη. Από το 1970 άρχισε να αγοράζει εισιτήρια διαρκείας και να βρίσκεται σταθερά κοντά στην ομάδα, μέχρι να αφήσει την ιδιότητα του φιλάθλου και να αναλάβει ηγετικό ρόλο στη διοίκηση.
Με την έναρξη της επαγγελματικής εποχής στο ελληνικό ποδόσφαιρο, το 1979, η οικογένεια Βαρδινογιάννη ανέλαβε τον Παναθηναϊκό και ο Γιώργος Βαρδινογιάννης τέθηκε επικεφαλής της ΠΑΕ. Η θητεία του σφράγισε μια σημαντική περίοδο για τον σύλλογο, που συνοδεύτηκε από αγωνιστικές διακρίσεις και ευρωπαϊκές επιτυχίες. Για τον εαυτό του έλεγε πως ήταν πρόεδρος με πάθος, διατηρώντας παράλληλα τη σκέψη και την οπτική ενός φιλάθλου.
Κεντρικό στοιχείο της προσέγγισής του ήταν να παραμένει ενωμένη η ομάδα. Είχε εξηγήσει ότι δεν ήθελε πολλές μεταγραφές, επειδή πίστευε πως οι διαρκείς αλλαγές ενδέχεται να ανατρέψουν τις ισορροπίες ενός συνόλου. Σημαντικό σταθμό της διοικητικής του πορείας αποτέλεσε η διαδρομή του Παναθηναϊκού, με την κατάκτηση του νταμπλ το 1996 και τη συμμετοχή στα ημιτελικά του Champions League την ίδια χρονιά.
Με τη Θύρα 13 τον συνέδεε μια ιδιαίτερη σχέση. Ο Βαρδινογιάννης είχε διαψεύσει κατηγορηματικά ότι κατάργησε τον ιστορικό σύνδεσμο των φίλων του Παναθηναϊκού, λέγοντας πως επιδίωξή του ήταν να αναδιοργανώσει τους συνδέσμους και όχι να διαλύσει τη Θύρα 13. Οι θέσεις του για τη λειτουργία του συλλόγου, τις μεταγραφικές κινήσεις, τη Λεωφόρο και τα καθήκοντα του προέδρου αντανακλούσαν τη δική του αντίληψη για τη διοίκηση και το ποδόσφαιρο.
Η… παρτίδα τάβλι που συνδέθηκε με τα ηνία του Ολυμπιακού
Με το πέρασμα του χρόνου, μια ιστορία που συνδέθηκε με τον Γιώργο Βαρδινογιάννη και τον Σταύρο Νταϊφά ήταν μια παρτίδα τάβλι, η οποία, σύμφωνα με όσα λέγονται, επηρέασε τις εξελίξεις στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Οι δύο στενοί φίλοι και κουμπάροι συναντιούνταν συχνά στη Ναυτιλιακή Λέσχη Πειραιά, όπου έπαιζαν καθημερινά το αγαπημένο τους παιχνίδι.
Μία εκδοχή της ιστορίας αναφέρει ότι σε κάποια από αυτές τις συναντήσεις τέθηκε το ζήτημα της μετάβασης στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, την ώρα που οι ελληνικοί σύλλογοι έμπαιναν σε νέα εποχή. Κατά άλλους, ο Νταϊφάς παρότρυνε τον Βαρδινογιάννη να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο. Υπάρχει, επίσης, η διαφορετική αφήγηση ότι ο «καπετάνιος» συμβούλευσε τον φίλο του να αναλάβει τον Ολυμπιακό.
Δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένα στοιχεία για την ιστορία, η οποία εξακολουθεί να αποτελεί ποδοσφαιρικό θρύλο. Το 1979, πάντως, ο Νταϊφάς ανέλαβε την προεδρία του Ολυμπιακού και ο Βαρδινογιάννης βρέθηκε επικεφαλής του Παναθηναϊκού, με τις δύο διοικήσεις να ανοίγουν νέο κεφάλαιο για τους μεγάλους αντιπάλους. Η παρτίδα τάβλι παραμένει έτσι μία από τις πιο γνωστές ιστορίες γύρω από δύο ανθρώπους που άφησαν ισχυρό αποτύπωμα στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Η έντονη προσωπικότητά του, οι πολυετείς δεσμοί του με τον Παναθηναϊκό και οι αποφάσεις του διαμόρφωσαν την πορεία του συλλόγου και του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ο θάνατός του σηματοδοτεί το τέλος ενός σημαντικού κεφαλαίου στην ιστορία του «τριφυλλιού», ενώ το όνομά του εξακολουθεί να συνδέεται στενά με μία από τις πλέον χαρακτηριστικές περιόδους του.
