Νέο επιθετικό αφήγημα κατά της Ελλάδας επιχειρούν να στήσουν τουρκικά ΜΜΕ, αυτή τη φορά με αφορμή τον χώρο του Σαντιρβάν στη Δράμα και την παρουσία αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στο πλαίσιο πολιτιστικής δράσης.
Το θέμα μεταδίδει η Yeni Akit και σε τουρκόφωνα μέσα που αναπαράγουν το ίδιο αφήγημα. Το τουρκικό δημοσίευμα παρουσιάζει την υπόθεση ως δήθεν «ελληνική πρόκληση» και κάνει λόγο για προσπάθεια «εξάλειψης της οθωμανικής μνήμης» από τη Δράμα.
Η Yeni Akit, σε ιδιαίτερα φορτισμένο ύφος, γράφει ότι στην αυλή του Σαντιρβάν, το οποίο χαρακτηρίζει «οθωμανική κληρονομιά», τοποθετήθηκε άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου με αφορμή έκθεση του Μουσείου Μπενάκη. Το τουρκικό μέσο παρουσιάζει την πολιτιστική χρήση του μνημείου όχι ως καλλιτεχνική ή μουσειακή δράση, αλλά ως «ιδεολογική παρέμβαση» και «ελληνοποίηση» ενός χώρου με οθωμανικό παρελθόν.
Στο δημοσίευμα χρησιμοποιούνται βαρείς χαρακτηρισμοί, με τη Yeni Akit να μιλά για «ελληνική ντροπή» και να υποστηρίζει ότι η Ελλάδα επιχειρεί να αποκόψει το μνημείο από τις «ισλαμικές και τουρκικές ρίζες» του. Πρόκειται για μια γνώριμη ρητορική του τουρκικού Τύπου, όπου κάθε ελληνική πολιτιστική πρωτοβουλία που αφορά μνημεία με οθωμανικό παρελθόν παρουσιάζεται ως επίθεση στην τουρκική ταυτότητα.
Το Σαντιρβάν βρίσκεται στο κέντρο της Δράμας και αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ιστορικά κτήρια της πόλης. Υπήρξε αρχικά οθωμανικό τζαμί, με τον μιναρέ του να χρονολογείται στο δεύτερο μισό του 15ου αιώνα. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρατίθενται από το Μουσείο Μπενάκη, ανακαινίστηκε το 1806 από τον Μεχμέτ Χαλίλ Αγά, πατέρα του Μαχμούτ Πασά, γνωστού ως Δράμαλη, και λειτούργησε ως τζαμί έως το 1922.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, το κτήριο χρησιμοποιήθηκε για τη στέγαση προσφυγικών οικογενειών. Από το 1927 έως το 1981 στέγασε το τυπογραφείο της ιστορικής τοπικής εφημερίδας «Θάρρος», ενώ το 1983 κηρύχθηκε διατηρητέο μνημείο. Αργότερα, μετά την εγκατάλειψη και τη φθορά του χρόνου, το μνημείο αποκαταστάθηκε και μετατράπηκε σε πολιτιστικό χώρο.
Η σημερινή χρήση του Σαντιρβάν ως χώρου πολιτισμού, εκθέσεων και εκδηλώσεων εντάσσεται σε μια προσπάθεια ανάδειξης της ιστορίας της Δράμας και των πολλαπλών ιστορικών στρωμάτων της πόλης. Το Μουσείο Μπενάκη έχει συνδεθεί με τον χώρο μέσα από σειρά εκθέσεων και πολιτιστικών δράσεων, με αντικείμενα από τις συλλογές του και με ελεύθερη πρόσβαση για το κοινό.
Αυτό ακριβώς το στοιχείο επιχειρούν να εργαλειοποιήσουν τουρκικά μέσα, παρουσιάζοντας την πολιτιστική αξιοποίηση του χώρου ως πράξη «αφομοίωσης» και «ιστορικής διαγραφής». Η τοποθέτηση ή παρουσία αγάλματος του Μεγάλου Αλεξάνδρου μετατρέπεται, στο τουρκικό αφήγημα, σε σύμβολο σύγκρουσης ανάμεσα στην ελληνική ιστορική ταυτότητα και την οθωμανική κληρονομιά.
