Η γιαγιά του 3χρονου Άγγελου μιλά με βαθιά οδύνη για τις τελευταίες στιγμές του παιδιού, τον αποχαιρετισμό στο ΠΑΓΝΗ και την καθημερινή επίσκεψή της στον τάφο του, ενώ επιμένει πως δεν είχε αντιληφθεί τίποτα για όσα συνέβαιναν και δεν πίστεψε ποτέ ότι η κόρη της κακοποίησε το παιδί. Περιγράφει τον ανείπωτο πόνο της οικογένειας, τα παιχνίδια και τα πράγματα του Άγγελου που κρατούν ζωντανή τη μνήμη του, αλλά και την πίεση και τις επιθέσεις που δέχθηκαν δημόσια μετά την τραγωδία.
Πιο αναλυτικά
Μια σπαρακτική εξομολόγηση κάνει η Άννα, γιαγιά του μικρού Άγγελου και μητέρα της 27χρονης Ελευθερίας, μετά την απόφαση του πρωτόδικου δικαστηρίου που επέβαλε ποινή ισόβιας κάθειρξης στην κόρη της αλλά και στον τότε σύντροφό της. «Του είπα ότι τον αγαπάω πολύ… Του ζήτησα συγγνώμη που δεν κατάλαβα τίποτα και δεν ήμουν κοντά του», είναι τα λόγια που ψιθύρισε στο αυτί του παιδιού στον τελευταίο αποχαιρετισμό, τη νύχτα της λήψης των οργάνων του, στο ΠΑΓΝΗ, σύμφωνα με όσα λέει η ίδια.
Ούτε μία στιγμή δεν πίστεψε, όπως λέει, ότι η Ελευθερία βιαιοπράγησε στον Άγγελο. «Δεν είμαι μόνο μητέρα της Ελευθερίας. Ήμουν και γιαγιά του Άγγελου και τον λατρεύαμε. Πρωτίστως εγώ αν πίστευα ότι είχε κάνει κακό στο παιδί, θα την καταδίκαζα».
Η Άννα θυμάται όταν κατέφθασε τότε εσπευσμένα στο Ηράκλειο. Η Ελευθερία της είχε πει μόνο ότι το παιδί είχε λιποθυμήσει. Όσο περίμενε στο αεροδρόμιο, είδε στο διαδίκτυο ειδήσεις και κόντεψε να καταρρεύσει απ’ αυτά που διάβαζε.
«Όταν πήγα στο νοσοκομείο, δεν με έβαζαν στην αρχή μέσα ούτε μου έλεγαν τι είχε συμβεί. Την πρώτη φορά που μου επέτρεψαν να μπω στη ΜΕΘ Παίδων, πριν μπω μέσα, είπα: “Παναγιά μου να έχει γίνει κάποιο λάθος”. Όταν μπήκα και το αντίκρισα, λέω: δεν είναι δυνατόν αυτό το πλασματάκι, ο Άγγελός μου, να είναι σε αυτήν την κατάσταση. Τι του κάνανε; Τι είναι αυτό το πράγμα; Δεν ήξερα τίποτα. Δεν είχα δει καν το παιδί μου. Και λέω: τι τους έφταιξε αυτό το πλασματάκι; Γιατί να γίνει έτσι; Δεν θα ξεχάσω ποτέ την εικόνα του. Δεν μου φεύγει ποτέ από το μυαλό. Ποτέ. Έπιασα τα χεράκια του και ήταν ζεστά. Σαν να τον ακουμπούσα όπως την τελευταία φορά που ήμασταν εδώ μαζί. Τα ποδαράκια του το ίδιο. Και να βλέπεις ένα σωματάκι να μην κινείται, να μη σου λέει τίποτα. Δεν πίστευα ότι δεν θα ξανακούσω τη φωνή του, ότι δεν θα ξαναπούμε το τραγούδι μας. Δεν το πίστευα με τίποτα», λέει στο Cretalive.gr.
Η φωνή της «λυγίζει» όταν περιγράφει τη στιγμή του τελευταίου αποχαιρετισμού. «Η δωρεά οργάνων έγινε βράδυ. Και εκείνη την τελευταία μέρα τον είχα δει και το πρωί και το μεσημέρι και το απόγευμα και τον αποχαιρέτησα το βράδυ. Ήταν και ο παππούς μαζί του. Του είπα ότι τον αγαπάω πολύ… Του ζήτησα συγγνώμη που δεν κατάλαβα τίποτα και δεν ήμουν κοντά του…».
Οι Κυριακές στο κοιμητήριο της Καλλιθέας
Η Άννα κάθε Κυριακή -η μοναδική ημέρα που δεν εργάζεται- επισκέπτεται τον Άγγελο στο κοιμητήριο της Καλλιθέας. «Πηγαίνω, τον φροντίζω και του μιλάω. Είμαι σίγουρη ότι μας ακούει. Ξέρει ότι τον αγαπάμε όλοι και μας λείπει πάρα πολύ».
Όπως λέει, ακόμα βρίσκει πράγματα στον τάφο του. Τον πρώτο καιρό πολύς κόσμος άφηνε αρκουδάκια όλων των μεγεθών και διάφορα παιχνίδια. Τόσα πολλά παιχνίδια που δεν χωρούσαν πια… Αποφάσισε να τα μαζέψει σε μία τεράστια κούτα και τα έστειλε στο ΠΑΓΝΗ να τα μοιράσουν στα παιδάκια τα Χριστούγεννα. Στον τάφο του Άγγελου υπάρχει ένα μεγάλο τρενάκι καθώς και πολλά λούτρινα Μίκυ Μάους. Τα παιχνίδια που λάτρευε ο Άγγελος.
«Ήταν ένα παιδί δυνατό, χαρούμενο, ζωηρό», λέει η γιαγιά του, επιστρέφοντας στις πρώτες του αναμνήσεις.
Όπως θυμάται, το παιδί αγαπούσε ιδιαίτερα τα τρενάκια και τον Μίκυ Μάους. Από πολύ μικρή ηλικία, πριν ακόμη αρχίσει να μιλά, η ίδια του τραγουδούσε το «τραγουδάκι του τρένου… Τσαφ-τσουφ». Κουνούσε ρυθμικά το κεφαλάκι του δεξιά-αριστερά στις βιντεοκλήσεις. Όταν άρχισε να σχηματίζει τις πρώτες του λέξεις, ζητούσε μόνος του το τραγούδι. «Έλεγε τάτι-τάτι», θυμάται. «Το ζητούσε συνέχεια».
Μία από τις εικόνες που έχουν χαραχτεί στη μνήμη της είναι από τον Επιτάφιο στην Καλλιθέα. «Ήμασταν πάνω στη γέφυρα και περνούσε το τρένο από Πετράλωνα προς Ταύρο. Από τη χαρά του είχε πεταχτεί ολόκληρος και φώναζε τάτι-τάτι».
Στο σπίτι, όπως λέει, έχουν μείνει μόνο όσα αντικείμενα μπορεί ακόμη να αντέξει να βλέπει.
«Κράτησα αυτά που μου τον θυμίζουν πιο έντονα. Τα ποδηλατάκια του, το αλογάκι του, τα αυτοκινητάκια του, τα παιχνίδια που παίζαμε μαζί. Στο παιδικό δωμάτιο ακόμη δεν μπορώ να μπω», εξομολογείται.
Μετά την τραγωδία, όπως περιγράφει, ο πατέρας της κόρης της μετέφερε στο σπίτι κούτες με τα προσωπικά τους αντικείμενα. Όταν βρήκε τη δύναμη να τις ανοίξει, ήρθε αντιμέτωπη με μια ακόμη σκληρή εικόνα.
«Βρήκα δεκάδες ρούχα του Άγγελου. Για την Ελευθερία όμως υπήρχαν μόνο λίγα μπλουζάκια. Έψαχνα να βρω ρούχα στις κούτες… έβλεπα μπλουζάκια, παλιές φόρμες».
Η ίδια θυμάται ότι τότε ρώτησε την κόρη της πού βρίσκονται τα υπόλοιπα ρούχα της. Η απάντηση, όπως λέει, τη «διέλυσε». «Μου είπε: μαμά, εσύ πάντα πώς έκανες; Δεν κοίταζες πρώτα εμάς και μετά εσένα; Κι εγώ έτσι έκανα. Έπαιρνα ό,τι χρειαζόταν ο Άγγελος».
Όπως αναφέρει, αρκετά από τα ρούχα του παιδιού δόθηκαν στο «Χαμόγελο του Παιδιού». «Έχουμε στο πατάρι δύο μεγάλες βαλίτσες με τα ρούχα που φορούσε το παιδί. Δεν είχαμε το κουράγιο να τις δώσουμε», λέει, εξηγώντας πως στην απόφαση αυτή συνέβαλε και η νονά του Άγγελου, η άλλη κόρη της. Ο Άγγελος είχε βαπτιστεί στις 23 Ιουλίου 2023, στην Καλλιθέα. Όπως θυμάται η γιαγιά του, είχε ιδιαίτερη αδυναμία στη νονά του, την οποία αποκαλούσε «νονάκα μου».
«Την έβλεπε και χόρευε από χαρά, γελούσε δυνατά και έτρεχε να πέσει στην αγκαλιά της», λέει. Περνούσαν μαζί πολύ χρόνο. Πήγαιναν στις κούνιες, έκαναν μπάνιο και έπαιζαν καθημερινά, ενώ ο μικρός, όπως περιγράφει, την άκουγε με προσοχή.
«Βάλε ανοιχτή ακρόαση να του μιλήσω στον τάφο του»
Η Άννα περιγράφει ότι σε αυτόν τον ενάμιση χρόνο δεν περνούσε εβδομάδα να μην επισκεφθεί την Ελευθερία στον Κορυδαλλό. Όπως υποστηρίζει, πιστεύει πως η κόρη της δεν έχει σηκώσει ποτέ χέρι στο παιδί. «Αν το είχε κάνει, θα μου το έλεγε τόσο καιρό, σε τόσο δύσκολες συνθήκες. Κάθε φορά κάνω και άλλες ερωτήσεις… Θέλω να μάθω κι εγώ, γιατί δεν είμαι μόνο μαμά της, είμαι και γιαγιά του Άγγελου». Πιστεύει ότι η Ελευθερία δεν θα της απέκρυπτε την αλήθεια.
Παράλληλα, περιγράφει την πίεση που, όπως λέει, δέχθηκε η ίδια και η οικογένειά της μετά την υπόθεση.
«Μας έλεγαν οικογενειακώς “τέρατα” στην τηλεόραση, στο διαδίκτυο, παντού. Μας έστελναν υβριστικά και απειλητικά μηνύματα. Δεν παρακολουθούσα τίποτα. Είχα την οδύνη μου με τον Άγγελο, είχα ένα παιδί που έπρεπε να στηρίξω και τον πατέρα μου με σοβαρό πρόβλημα καρδιάς. Έπρεπε να είμαι συγκεντρωμένη, να έχω το μυαλό μου στη θέση του. Το ίδιο και σήμερα. Δεν μπορώ να πω ότι θα λυγίσω ψυχολογικά. Δεν μου επιτρέπεται”.
Στην ερώτηση τι θα έλεγε στον κόσμο που την κατακρίνει, η γιαγιά του 3χρονου Άγγελου απαντά: «Η Ελευθερία δεν είναι τέρας. Είναι ένα παιδί. Ήταν μια πολύ καλή μανούλα, παρά την ανωριμότητά της. Εγώ δεν μιλούσα με τόση υπομονή στα παιδιά μου όπως εκείνη στον Άγγελο. Ποτέ δεν χτύπησε, ποτέ δεν έχανε την ψυχραιμία της…», λέει.
Και εξομολογείται: «Κάθε Κυριακή ξέρει ότι πηγαίνω στον Άγγελο. Με παίρνει τηλέφωνο εκείνη την ώρα και με ρωτά αν πήγα στο παιδί. Κάθε φορά. Τις πρώτες φορές μου ζητούσε να μιλήσει στον Άγγελο σε ανοιχτή ακρόαση. Πονάει η ψυχή μου… Αν μπορούσε κάποιος να ακούσει τι του λέει: “Παιδί μου, παιδάκι μου, συγγνώμη που δεν σε έσωσα, η μανούλα σε αγαπάει».
Και προσθέτει: «Κάθε φορά που το ακούω αυτό, αρρωσταίνω… Πολλές φορές μου λέει: “Μαμά, δεν το έζησα αυτό, δεν το πιστεύω ότι το παιδί μου είναι εκεί. Νομίζω ότι το έχετε μαζί σας. Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι δεν θα τον ξαναδώ».
Οι πεταλούδες
Η Άννα περιγράφει ότι λίγο πριν από το 40ήμερο μνημόσυνο του Άγγελου βίωσε ένα περιστατικό που η ίδια κρατά μέχρι σήμερα στη μνήμη της.
«Άπλωνα ρούχα στο μπαλκόνι και ήρθε μια πεταλούδα. Περνούσε κάτω από την τέντα και προσπαθούσε να έρθει πάνω μου. Την έδιωχνα και επέμενε, μέχρι που με ακούμπησε στα χείλη και μετά έφυγε. Δεν ξέρω αν αυτό είναι σημάδι, εγώ το έχω κρατήσει», λέει.
Και η εικόνα αυτή ήρθε και πάλι στο μυαλό της την ημέρα της απολογίας της Ελευθερίας στο δικαστήριο. Τότε είδε και πάλι μία πεταλούδα να πετάει για ώρα μέσα στην αίθουσα.
«Πήγε το μυαλό μου εκεί. Και την παρακολουθούσα. Πέρασε από την ανοιχτή πόρτα, αλλά δεν έβγαινε. Πέρασε από ανοιχτό παράθυρο, πάλι δεν έβγαινε. Στα κλειστά παράθυρα ακουμπούσε στο τζάμι, έκανε κύκλους μέσα στην αίθουσα. Δεν την ξαναείδα άλλη μέρα, μόνο την ημέρα της απολογίας».
Στην ερώτηση αν νιώθει τύψεις ως γιαγιά και ως μητέρα και αν πιστεύει ότι θα μπορούσε να έχει κάνει κάτι διαφορετικά, η απάντηση έρχεται χωρίς δισταγμό: «Δεν είχα καταλάβει τίποτα. Τώρα, βέβαια, που τα σκέφτομαι όλα αυτά, ίσως δεν θα έπρεπε να δείξω τόση εμπιστοσύνη. Ποτέ δεν πίστευα ότι ο Άγγελος θα μπορούσε να κινδυνεύσει. Πάντα το φρόντιζε το παιδί, πάντα το προστάτευε. Δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό, δεν είχα κανένα σημάδι. Αν το υποψιαζόμουν, θα είχα πάει να τους πάρω αμέσως».
