Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου είναι η νεότερη ηρωίδα της Κατοχής. Στα 17 της χρόνια στάθηκε με θάρρος στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής και, λίγο πριν από την εκτέλεσή της από τους Γερμανούς, όρμησε με μια κραυγή δείχνοντας το στήθος της. Κάθε χρόνο, παραμονές της εθνικής επετείου, έχω πολλούς λόγους να τη θυμάμαι.
Στα χρόνια του Δημοτικού είδα για πρώτη φορά την ταινία «17 σφαίρες για έναν Άγγελο», η οποία αφηγούνταν την αληθινή ιστορία της σύντομης ζωής της. Η αναζήτησή μου για εκείνη ξεκίνησε τότε· στην εφηβική μου σκέψη ήταν μια συνομήλικη φίλη, η δική μου ηρωίδα. Είναι κρίμα που η ιστορία της δεν διδάσκεται αρκετά στα σχολεία, πέρα από τα σχολεία της Σπάρτης και της Ηλιούπολης, όπου κατοικούσε η αείμνηστη μητέρα της, η ζωγράφος Ελένη Κωνσταντοπούλου. Όταν αργότερα άρχισα να εργάζομαι ως δημοσιογράφος, εντόπισα το σπίτι της και τη συνάντησα· πρόλαβε να μου αφηγηθεί τη ζωή της κόρης της. Δεν είχα τότε μεριμνήσει να πάρω μαζί μου κάμερα για να καταγράψω τη μαρτυρία της, έχω όμως φυλάξει το βιβλίο της και το χειρόγραφο σημείωμά της.
Η Ηρώ προερχόταν από εύπορη οικογένεια και γνώριζε τέσσερις γλώσσες. Με ορμή, νεανικό πάθος και αποφασιστικότητα αφοσιώθηκε ολοκληρωτικά στον αγώνα για την ελευθερία της πατρίδας. Η μικρή Ηρώ έκρυβε κάτω από την μπλε ποδιά της προκηρύξεις και όπλα και ήταν ένα από τα πιο μαχητικά μέλη της ΕΠΟΝ. Πρώτη στον αγώνα, πρώτη στα μαθήματα και πρώτη σε όλες τις εκδηλώσεις κατά των κατακτητών. Κολλούσε αφίσες, έγραφε συνθήματα στους τοίχους και μετέφερε προκηρύξεις και παράνομο υλικό. Προκαλούσε τους Γερμανούς ακόμη και μπροστά στα μάτια τους. Η ζωή της έμοιαζε με ένα παράξενο παιχνίδι με τον θάνατο: είτε αγνοούσε τι σήμαινε «κίνδυνος» είτε το πάθος της για όσα πίστευε τόσο δυνατά την εμπόδιζε να αντιληφθεί οποιαδήποτε απειλή.
Στις αρχές Ιουλίου του 1944, άνδρες των Ταγμάτων Ασφαλείας μπήκαν στο σπίτι της στο Κουκάκι. Τη χτύπησαν και κατόπιν την οδήγησαν στα κρατητήρια. Εκείνη άντεξε, δεν φοβήθηκε και δεν πρόδωσε.
Ακόμη και στην απομόνωση του στρατοπέδου, στο διαβόητο Μπλοκ 15, εξακολουθούσε να αγωνίζεται.
Στο στρατόπεδο η Ηρώ απέκτησε μια δεύτερη μητέρα: τη Λέλα Καραγιάννη, τη σπουδαία ηρωίδα, η οποία έχασε τη ζωή της τρεις ημέρες αργότερα. Κάθε βράδυ η μικρή Ηρώ κοιμόταν στην αγκαλιά της, κι εκείνη έβλεπε στα μάτια της τα δικά της παιδιά, γνωρίζοντας πως δεν θα τα ξανασυναντούσε. Η πατριωτική της φλόγα την οδήγησε στην αθανασία. Χαίρομαι που το Μουσείο Εθνικής Αντίστασης του Δήμου Ηλιούπολης εξακολουθεί να διοργανώνει εκδηλώσεις προς τιμήν της. Πρόσφατα πραγματοποιήθηκε ημερίδα αφιερωμένη στην Ηρώ, η οποία λειτούργησε ως σύνδεσμος πολιτισμού και ιστορικής μνήμης. Τη διοργάνωσε από κοινού ο Δήμος Ηλιούπολης με δύο εξαιρετικά εκπαιδευτικά ιδρύματα: το 20ό Δημοτικό Σχολείο Ηλιούπολης «Ηρώ Κωνσταντοπούλου» και το 1ο Δημοτικό Σχολείο Σπάρτης «Ηρώ Κωνσταντοπούλου», από όπου κατάγεται η οικογένεια της ηρωίδας. Οι μαθητές των δύο σχολείων συνεργάστηκαν, δείχνοντας πως η ιστορική μνήμη παραμένει ζωντανή. Εκεί βρίσκεται και το πιάνο της ηρωίδας, το οποίο η μητέρα της δώρισε στον Δήμο Ηλιούπολης. Ας ακούγεται η μουσική της ψυχής της σαν μελωδία και όχι σαν θρήνος.
