Πολυτεχνείο: Πλήθος κόσμου με ένα γαρύφαλλο στο χέρι – «Επίκαιρο όσο ποτέ το μήνυμα του Νοέμβρη»
Οι τριήμερες εκδηλώσεις για τα 53 χρόνια από την εξέγερση άρχισαν την Κυριακή, με γονείς και παιδιά να καταθέτουν λουλούδια και να μιλούν για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης

ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ
Την Κυριακή 15 Νοεμβρίου ξεκίνησαν οι τριήμερες εκδηλώσεις για τη συμπλήρωση 53 ετών από την εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Από τις πρώτες πρωινές ώρες, φοιτητικοί σύλλογοι και παρατάξεις μπήκαν στον ιστορικό χώρο της Πατησίων. Παράλληλα, πολίτες, ανάμεσά τους πολλοί γονείς με μικρά παιδιά, προσέρχονται για να αφήσουν λουλούδια στο μνημείο και στην πύλη που κατεδαφίστηκε από το τανκ.
Στην κάμερα του Orange Press Agency, γονείς που έφτασαν από νωρίς μίλησαν για τους λόγους που φέρνουν τα παιδιά τους στο Πολυτεχνείο. Όπως τόνισαν, τα μηνύματα της εξέγερσης παραμένουν διαχρονικά, σε μια περίοδο πολέμων και κοινωνικής ανασφάλειας.
«Να δείξουμε στα παιδιά μας ότι οι αγώνες έχουν αποτέλεσμα»
Ο Τεύκρος Παντελόγλου, που ταξίδεψε από τον Άγιο Στέφανο με τα παιδιά του για να τιμήσει την επέτειο, επισήμανε ότι το σύνθημα «ψωμί, παιδεία, ελευθερία» εξακολουθεί να είναι απολύτως επίκαιρο:
«Είμαστε εδώ για να τιμήσουμε τους νεκρούς του Πολυτεχνείου και να συνεχίσουμε τον αγώνα στο σήμερα για ψωμί, παιδεία, ελευθερία. Ιδιαίτερα σήμερα που τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν στην γύρω περιοχή και πάνω από τη χώρα μας, είμαστε εδώ πέρα να δώσουμε τη συνέχεια και να πούμε ότι το μήνυμα του Πολυτεχνείου είναι ακόμα επίκαιρο».
Ο ίδιος είπε ότι ακολουθεί όσα έκανε ο πατέρας του και αισθάνεται πως οφείλει να διαφυλάξει και να μεταφέρει την ιστορική μνήμη στα παιδιά του:
«Βέβαια, όπως με έφερε και εμένα ο πατέρας μου όταν ήμουν μικρός, έτσι έχω και εγώ σήμερα υποχρέωση να φέρω τα παιδιά μου σήμερα και να τους δείξω ότι εδώ πέρα οι αγώνες έχουν και αποτέλεσμα και πρέπει να γίνονται. Πρέπει να συνεχίζονται».
Κατά τον ίδιο, οι γονείς δεν πρέπει να αφήνουν τα παιδιά «μόνο στο σχολείο που τους δείχνει την ιστορία που αυτοί θέλουν, που οι ισχυροί θέλουν. Που αν δεν ήμασταν εμείς, αν δεν ήταν το κίνημα να κρατήσει ζωντανό το μήνυμα του Πολυτεχνείου, θα τους έλεγαν ότι το Πολυτεχνείο είναι μια γιορτή που είτε πλακώνονται οι μεν με τους δε ή ήταν κάτι το οποίο δεν έγινε ποτέ ή έγινε ό,τι τους βολεύει. Λοιπόν, εμείς εδώ πέρα δείχνουμε στα παιδιά μας ότι η ιστορία είναι αυτή, είναι η συγκεκριμένη. Υπήρχαν οι νεκροί, αγωνίστηκαν για ψωμί, παιδεία, ελευθερία, αγωνίστηκαν για δικαιώματα και συνεχίζουμε τον αγώνα και σήμερα».
«Πρέπει να μεγαλώνουμε τα παιδιά χωρίς να φοβούνται, μέσα από τη συλλογικότητα»
Στο Πολυτεχνείο έφτασε και η Ισμήνη με τα δύο παιδιά της, τον Λευτέρη και τον Ανδρέα, στο πλαίσιο της συμμετοχής του 8ου Δημοτικού Σχολείου Βύρωνα:
«Ήρθαμε με το σχολείο μας με το 8ο Δημοτικό Βύρωνα να καταθέσουμε κι εμείς το πανό που φτιάξανε τα παιδιά μας για ελευθερία σε όλους σήμερα, για να πούμε το πόσο επίκαιρο είναι το μήνυμα του Πολυτεχνείου, πόσο επίκαιρο είναι το να λέμε κάτω ο φασισμός και να παλεύουμε για την ελευθερία των λαών».
Η φετινή επέτειος, όπως ανέφερε, έχει ιδιαίτερη σημασία «μιας και σε πάρα πολλές γωνιές του πλανήτη μας οι πόλεμοι φλέγονται και οι λαοί βρίσκονται σε τόσο δύσκολες συνθήκες και δεν έχουν την ελευθερία τους».
Για τα παιδιά, η Ισμήνη υπογράμμισε ότι «καταλαβαίνουν πρώτον πολύ περισσότερα απ’ όσα πιστεύουμε. Αν και ισχύει ότι μπορεί και να φοβούνται. Απλά μεγαλώνουν πλέον σε έναν κόσμο μεγάλης ανασφάλειας. Βλέπουν τους γονείς τους κάθε μέρα να κάνουν μία και δύο δουλειές και να δυσκολευόμαστε, αλλά πρέπει να τους μεγαλώνουμε χωρίς να φοβούνται. Και ο μόνος τρόπος νομίζουμε είναι μέσα από τη συλλογικότητα και την αλληλεγγύη στον διπλανό μας να μη νιώθουμε μόνοι μας και ότι όλοι μαζί μπορούμε σίγουρα να παλέψουμε και να διεκδικήσουμε περισσότερα».
Τέλος, θυμήθηκε την πρώτη της επίσκεψη στο Πολυτεχνείο ως φοιτήτρια και το θέαμα που της έμεινε αξέχαστο:
«Δυστυχώς επειδή είμαι από επαρχία δεν ήμουν πολύ μικρή, αλλά ήμουν την πρώτη χρονιά που ήρθα για να σπουδάσω. Και είχα μείνει ακίνητη εκεί για ώρες βλέποντας τον κόσμο. Το πόσο πολύς κόσμος ερχόταν από μωράκια σε καρότσια μέχρι μεγάλοι με μαγκούρια. Και λέω έτσι θα φέρνω κι εγώ τα παιδιά μου όταν μεγαλώσω. Και έρχονται από το μάρσιπο μέχρι σήμερα».





