Μάνδρα: Εννέα χρόνια από τη φονική πλημμύρα – «Το νερό γκρέμισε τα πάντα»

Εννέα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, Κυριακή 15/11, από τη φονική πλημμύρα της Μάνδρας, η οποία στις 15 Νοεμβρίου 2017 κόστισε τη ζωή σε 25 ανθρώπους.

Χθες, Σάββατο 14/11, συγγενείς των θυμάτων της πλημμύρας βρέθηκαν και πάλι στην πλατεία Β. Κοροπούλη, για να τιμήσουν τους ανθρώπους τους και να παρακολουθήσουν τις εκδηλώσεις του Δήμου Μάνδρας–Ειδυλλίας και του Συλλόγου Συγγενών Θανόντων και Πληγέντων Μάνδρας 2017. Ξεχωριστή ήταν η κίνηση μαθητών από σχολεία της περιοχής, οι οποίοι άφησαν στο μνημείο της πλατείας ζωγραφιές με τη δική τους ματιά για την καταστροφή και μηνύματα για το μέλλον, όπως «η βροχή μερικές φορές δεν είναι πλάκα».

«Το νερό ήταν τόσο δυνατό, γκρέμισε τα πάντα»

Τα λόγια των παιδιών συγκίνησαν τον Μιχάλη Μάινα, ο οποίος έχασε την πεθερά του. Εκείνος τακτοποιούσε τις ζωγραφιές που είχε αναποδογυρίσει ο αέρας και τις συγκρατούσε με μερικά χαλίκια. Χαρακτήρισε την πρωτοβουλία πολύ σημαντική για τα παιδιά, «για να θυμούνται τι έγινε και για να μην ξεχάσουμε». Όπως πρόσθεσε, αν ξεχαστεί το γεγονός, «θα ξαναγίνει, δεν υπάρχει περίπτωση».

Μιλώντας στο Orange Press Agency μπροστά στο μνημείο, λίγο πριν πάρει μέρος στην πεζοπορία μνήμης κατά μήκος του ρέματος και της διαδρομής της καταστροφής, ο κ. Μάινας περιέγραψε κυρίως τη δύναμη του νερού. «Για μένα προσωπικά αυτό που βιώσαμε, ήταν πως όταν ήρθε το νερό, ήταν τόσο πολύ δυνατό και γκρέμισε τα πάντα. Γκρέμισε τοίχο τριάντα μέτρα ύψος». Στο σπίτι όπου διέμεναν βρισκόταν και η μητέρα της συζύγου του, μια ηλικιωμένη γυναίκα που δεν κατάφερε να αντιδράσει εγκαίρως. Πολλά από τα θύματα ήταν, άλλωστε, νεότερης ηλικίας, ενώ, όπως λέει ο κ. Μάινας, θα μπορούσε να είχε χάσει τη ζωή του και ο ίδιος.

«Η γυναίκα μου ανέβηκε πάνω στα ντουλάπια της κουζίνας για να σωθεί και εγώ ήμουν έξω στην αυλή. Βγήκα επτά παρά τέταρτο και ήρθε το νερό ξαφνικά, μας πήρε τέσσερα αυτοκίνητα. Εμένα μου έδωσε μία, με πέταξε δεκαπέντε μέτρα μακριά. Ευτυχώς, βγήκαν τα παιδιά μου από τον πρώτο όροφο, μου πετάξανε ένα σκοινί και το έδεσαν στη μέση και με κρατήσανε εν ζωή γιατί έπαθα και υποθερμία», αναφέρει.

Η οικογένεια πέρασε ώρες έντονης αγωνίας, καθώς η κόρη του ήταν έγκυος και, εξαιτίας της αναστάτωσης, γέννησε την ίδια ημέρα. «Ευτυχώς ήταν στον μήνα της και ευτυχώς δεν είχε κατέβει από τον πρώτο όροφο στο ισόγειο που μέναμε εμείς, που κατέβαινε και καθόταν μαζί με τη γυναίκα μου. Εγώ έφευγα εκείνη την ώρα για τη δουλειά».

«Αποτέλεσμα μηδέν από τα δικαστήρια – Παλιά πηγαίναμε σε διαδηλώσεις, τώρα κατάντησαν τη νεολαία αδιάφορη»

Ο κ. Μάινας θεωρεί ότι, παρά τους πολλούς νεκρούς και την έκταση της καταστροφής, δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη. «Πήγαμε δικαστήρια, τραβηχτήκαμε. Αποτέλεσμα ακόμα μηδέν». Παράλληλα, θέλει να ξεκαθαρίσει, «γιατί ακούγονται πολλά», ότι δεν έχει εισπράξει καμία αποζημίωση. «Λένε ότι έχουμε πάρει λεφτά, έχουμε κάνει. Εγώ σας πληροφορώ, μιλάω για τον εαυτό μου. Ούτε ένα ευρώ από θέμα αποζημιώσεων. Δικαιοσύνη δεν υπάρχει, το λέω παντού και το ξαναλέω όποτε μπορώ, σε κάθε ευκαιρία. Δεν υπήρχε και δεν υπάρχει όσο υπάρχει ένα σάπιο σύστημα χρόνια τώρα που μας κυβερνάει», τονίζει.

Ο κ. Μάινας πιστεύει πως η μνήμη πρέπει να παραμείνει ζωντανή, με τη συμβολή του μνημείου και τις επισκέψεις των νεότερων. Θεωρεί εξίσου ουσιαστικό να μη λησμονήσει η κοινωνία όσα έχει ζήσει. «Γιατί όταν ήμουν νέος πηγαίναμε σε διαδηλώσεις, κάναμε κινητοποιήσεις, τώρα δεν βλέπω τίποτα. Καταντήσανε τη νεολαία αδιάφορη», καταλήγει.