Πέτρος Βαφίνης: Όταν μια διοικητική πράξη γίνεται πολιτική εκδήλωση

“Όταν μια διοικητική πράξη γίνεται πολιτική φιέστα”, σχολιάζει ο πρώην δήμαρχος Αλοννήσου Πέτρος Βαφίνης με αφορμή την εκδήλωση που έγινε σε έργο το οποίο ολοκληρώθηκε πριν κάποια χρόνια και σύμφωνα με όσα αναφέρει έγινε εργαλείο εκμετάλλευσης και προβολής.

Συγκεκριμένα αναφέρει:

Δύο Υπουργοί και ένας Βουλευτής βρέθηκαν στη Βότση για να παραστούν στην «ολοκλήρωση» ενός έργου που, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, είχε κατασκευαστεί και ολοκληρωθεί χρόνια πριν, με το φυσικό του αντικείμενο να έχει αποπερατωθεί ήδη από το 2016.

Τα στοιχεία του έργου είναι σαφή:
• Προϋπολογισμός: 3.860.000,00 €
• Τελική δημόσια δαπάνη: 3.337.361,81 €
• Χρηματοδότηση: Επιχειρησιακό Πρόγραμμα ΑΛΙΕΙΑΣ 2007–2013
• Ημερομηνία ένταξης: 24/04/2013
• Χρόνος αποπεράτωσης: 2016
• Απόφαση ολοκλήρωσης πράξης: 13/03/2017.

Οι διοικητικές και λειτουργικές εκκρεμότητες έπρεπε ασφαλώς να τακτοποιηθούν, έστω και καθυστερημένα, λόγω της γνωστής Ελληνικής γραφειοκρατίας. Αυτό είναι αυτονόητο.

Ένα έργο που είχε ολοκληρωθεί χρόνια πριν αποτέλεσε αφορμή για μια λαμπρή πολιτική εκδήλωση, με δύο Υπουργούς, έναν Βουλευτή, βραβεύσεις και επίσημο τραπέζι.

Και εδώ προκύπτει και η πολιτική ευθύνη.

Όταν δύο Υπουργοί και ένας Βουλευτής επιλέγουν να παραστούν και οι ίδιοι να απονείμουν τις βραβεύσεις, δεν μπορούν να θεωρούνται απλοί θεατές της εκδήλωσης. Η παρουσία τους συνδέεται και με τον τρόπο με τον οποίο αυτή οργανώθηκε και με τις επιλογές που έγιναν.

Η τιμή στους παλιούς ψαράδες είναι ασφαλώς θεμιτή και αξιέπαινη. Όμως, όταν κάποιοι τιμώνται και άλλοι άνθρωποι με σημαντική προσφορά στην αλιεία μένουν εκτός, τότε τα κριτήρια οφείλουν να είναι ξεκάθαρα.

Ποιος αποφάσισε ποιοι θα βραβευτούν; Με ποια κριτήρια;

Γιατί κάποιοι άνθρωποι της αλιείας έμειναν εκτός;

Γνώριζαν άραγε οι αξιωματούχοι ότι η επιλογή των βραβευθέντων έγινε επιλεκτικά;

Η ευθύνη δεν είναι μόνο οργανωτική. Είναι και πολιτική και θεσμική.

Παράλληλα, δεν υπήρξε επίσημη πρόσκληση προς το Δημοτικό Συμβούλιο και τον Σύλλογο Αλιέων.

Όπως δεν υπήρξε πρόσκληση στο σύλλογο αλιέων στην συνάντηση που έγινε στο Δημαρχείο “κεκλεισμένων των θυρών” μεταξύ κυβερνητικών στελεχών και μερίδας αλιέων για θέματα αλιείας.

Πώς μπορείς να μιλάς για τους ανθρώπους της θάλασσας, όταν οι ίδιοι οι αλιείς και ο θεσμικός τους εκπρόσωπος απουσιάζουν;

Και η εικόνα με το ιδιαίτερο τραπέζι, τις πολυτελείς καρέκλες και το ξεχωριστό φαγητό για τους επισήμους δημιούργησε έναν ακόμη πιο έντονο συμβολισμό.

Άλλο η αναγκαία διοικητική τακτοποίηση και άλλο η πολιτική αξιοποίηση ενός έργου που έχει ήδη τη δική του ιστορία. Κάποιος μάλιστα ανέφερε και για “ανακατασκευή” του έργου!!!

Παρά τη διοικητική τακτοποίηση και την εφαρμογή της σχετικής πράξης, οι επαγγελματίες αλιείς συνεχίζουν να διεκδικούν όσα δικαιούνται και όσα τους αναλογούν.

Γιατί πίσω από τις τελετές και τις φωτογραφίες υπάρχει η καθημερινότητα των ανθρώπων που ζουν και εργάζονται στη θάλασσα.

Και αυτή η καθημερινότητα δεν λύνεται με φιέστες. Λύνεται με ουσιαστικές αποφάσεις, ισότιμη αντιμετώπιση, δικαιοσύνη και πραγματική στήριξη των επαγγελματιών αλιέων.

Κανείς δεν δικαιούται να παρουσιάζει ως νέο ή προσωπικό επίτευγμα ένα έργο που σχεδιάστηκε, χρηματοδοτήθηκε και ολοκληρώθηκε από άλλους.

Η πολιτική ευθύνη δεν τελειώνει όταν τελειώνει η εκδήλωση.

Κρίνεται από το αν τιμάς όλους ή επιλέγεις λίγους. Από το αν ακούς τους ανθρώπους ή απλώς φωτογραφίζεσαι μαζί τους.

Ένα έργο δεν ανήκει σε εκείνον που επιχειρεί να «ξανακόψει την κορδέλα».
Ανήκει στην κοινωνία που το πλήρωσε.

Και η πραγματική του αξία δεν βρίσκεται στις φιέστες και στις κορδέλες, αλλά στην υπεραξία που δημιουργεί όταν υπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο κατασκευάστηκε.

Και όσο οι επαγγελματίες αλιείς συνεχίζουν να διεκδικούν το αυτονόητο, καμία φιέστα, καμία βράβευση και καμία φωτογραφία με επισήμους δεν μπορεί να παρουσιάσει ως λυμένο ένα ζήτημα που παραμένει ανοιχτό.