Το άρθρο ασκεί σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση με αφορμή τη νεανική βία και τη δολοφονία 15χρονου στην Καλλιθέα, κατηγορώντας την πολιτική ηγεσία για αδιαφορία και επικοινωνιακή διαχείριση. Υποστηρίζει ότι η παραβατικότητα των ανηλίκων δεν αντιμετωπίζεται μόνο με καταστολή, αλλά απαιτεί ουσιαστική πρόληψη, στήριξη των οικογενειών, παρουσία ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών στα σχολεία, καθώς και επενδύσεις σε αθλητισμό και πολιτισμό στις γειτονιές.
Πιο αναλυτικά
Τάβλι στη Νέα Σμύρνη και στην Καλλιθέα ένα παιδί «έφυγε»
Του Γιώργου Κρικρή, Ψυχολόγος – στέλεχος ΕΛΑΣ
Μόλις δύο ημέρες μετά τη σπαρακτική δολοφονία ενός 15χρονου σε πλατεία της Καλλιθέας, ο Πρωθυπουργός εμφανιζόταν να παίζει ανέμελος τάβλι σε καφενείο της Νέας Σμύρνης. Λίγες ημέρες νωρίτερα, οργανωμένες ομάδες ανηλίκων είχαν επιτεθεί με ρόπαλα και μαχαίρια εναντίον συνομηλίκων τους στο Περιστέρι. Η κοινωνία παγώνει μπροστά στο αίμα, αλλά η πολιτική ηγεσία συνεχίζει τις δημόσιες σχέσεις της.
Κανείς δεν ζητά από έναν Πρωθυπουργό να σταματήσει να ζει. Του ζητάμε, όμως, να σταματήσει να υποκρίνεται. Του ζητάμε να εξηγήσει πώς φτάσαμε ως εδώ και γιατί η απάντηση της κυβέρνησής του παραμένει πάντα μια άδεια, επικοινωνιακή υπόσχεση, την ώρα που οι γειτονιές μας μετατρέπονται σε πεδία μαχών.
Τα παιδιά που σήμερα μαχαιρώνουν ή μαχαιρώνονται στις πλατείες δεν γεννήθηκαν βίαια. Είναι τα θύματα μιας βαθιάς κοινωνικής εγκατάλειψης. Μεγάλωσαν σε σπίτια όπου οι γονείς λείπουν ατέλειωτες ώρες λόγω της εξαντλητικής δουλειάς για ένα κομμάτι ψωμί, σε γειτονιές χωρίς καμία διέξοδο και μέσα σε μια κοινωνία που τους δίδαξε ότι η αδιαφορία είναι ο κανόνας. Όταν το κράτος αποσύρεται, η παρέα γίνεται οικογένεια, η συμμορία μετατρέπεται σε ταυτότητα, και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τους πείθουν ότι η βία εξαργυρώνεται σε likes και αναγνώριση. Αυτό δεν είναι ατομική αποτυχία μερικών «χαλασμένων» παιδιών· είναι η παταγώδης αποτυχία ενός συστήματος που επέλεξε να τα αγνοήσει.
Το κράτος είναι προκλητικά απόν και αυτό αποδεικνύεται από τα επίσημα στοιχεία, που δείχνουν τη νεανική παραβατικότητα να χτυπά κόκκινο χρόνο με τον χρόνο. Σχολεία χωρίς μόνιμους ψυχολόγους, κοινωνικές υπηρεσίες που δεν πατούν ποτέ το πόδι τους στις υποβαθμισμένες λαϊκές γειτονιές, οικογένειες που καταρρέουν οικονομικά και ψυχολογικά χωρίς κανένα στήριγμα. Η κυβέρνηση αρνείται συστηματικά να θέσει σε προτεραιότητα την κοινωνική συνοχή και τις ανάγκες των πολλών, και κάθε φορά που συμβαίνει μια τραγωδία, πέφτει από τα σύννεφα — αφού όμως η βία έχει ήδη γίνει έγκλημα και πρωτοσέλιδο.
Οι αυστηρές ποινές και η καταστολή δεν πρόκειται από μόνες τους να λύσουν το πρόβλημα, αν δεν χτυπηθούν οι κοινωνικές αιτίες που το γεννούν. Η αστυνομία δεν μπορεί να αντικαταστήσει μια διαλυμένη οικογένεια, η οποία λυγίζει κάτω από το βάρος της ακρίβειας, των υπέρογκων ενοικίων και του απρόσιτου κόστους ζωής. Η κυβερνητική εμμονή να αντιμετωπίζει ένα βαθύ κοινωνικό ζήτημα αποκλειστικά με περιπολίες και δικαστήρια αποτελεί συνειδητή συγκάλυψη των πραγματικών ενόχων.
Εν όψει των εκλογών, η κοινωνία απαιτεί ένα τελείως διαφορετικό, προοδευτικό σχέδιο, που βάζει στο επίκεντρο τον άνθρωπο και την πρόληψη, και όχι την εκ των υστέρων τιμωρία:
• Ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς σε κάθε σχολείο και γειτονιά, για να προλαβαίνουν την κρίση πριν αυτή ξεσπάσει.
• Πραγματική οικονομική στήριξη για τα νοικοκυριά και τις οικογένειες που παλεύουν να σταθούν όρθιες απέναντι στην ακρίβεια.
• Γενναία επένδυση σε δωρεάν πολιτιστικές και αθλητικές δράσεις στις γειτονιές. Πρέπει να δώσουμε στα παιδιά δημιουργικές διεξόδους, δωρεάν πρόσβαση σε γήπεδα, θεατρικές ομάδες και καλλιτεχνικά εργαστήρια. Αν η πολιτεία δεν γεμίσει τον ελεύθερο χρόνο τους με αθλητισμό, τέχνη και αξίες, θα τον γεμίσει η βία του δρόμου.
Η αλλαγή δεν έρχεται με έναν νόμο και μια επικοινωνιακή συνέντευξη Τύπου. Έρχεται όταν σταματάμε να διαχειριζόμαστε τα συμπτώματα και αρχίζουμε, επιτέλους, να θεραπεύουμε την αιτία. Η κοινωνική ασφάλεια δεν χτίζεται με περιπολικά, αλλά με ισχυρές οικογένειες, ποιοτικά δημόσια σχολεία και ζωντανές γειτονιές που δίνουν στα παιδιά ίσες ευκαιρίες και λόγους να ονειρεύονται.
Αυτό είναι το μεγάλο κοινωνικό στοίχημα της επόμενης ημέρας. Και αυτό το στοίχημα δεν μοιάζει με παιχνίδι τάβλι.
