Η Αλεξία Μπακογιάννη, με αφορμή την αποφυλάκιση και επιστροφή στη φυλακή του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου, εξέφρασε την οργή και τη βαθιά οδύνη της για την υπόθεση της 17 Νοέμβρη, μιλώντας για το αίσθημα αδικίας που βιώνουν οι οικογένειες των θυμάτων. Υποστήριξε ότι οι δράστες λειτούργησαν ως εγκληματική οργάνωση με ιδεολογικό μανδύα, χωρίς ποτέ να δείξουν μετάνοια, και έθεσε το ερώτημα τι νόημα έχει η αποφυλάκισή τους όταν τα θύματα και οι συγγενείς τους παραμένουν «απόλυτα χαμένοι».
Πιο αναλυτικά
Στο προσκήνιο επανέρχεται η υπόθεση της 17 Νοέμβρη, με αφορμή την αποφυλάκιση και εκ νέου κράτηση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις από συγγενείς θυμάτων.
Για την υπόθεση της αποφυλάκισης και στη συνέχεια επιστροφής στη φυλακή μίλησε η Αλεξία Μπακογιάννη, κόρη του Παύλου Μπακογιάννη.
«Αναρωτιόμουν αν υπάρχει αληθινός τρόπος να μεταφέρω την απελπισία ή την απόγνωση του να είναι κανείς στη δική μας θέση. Πώς να μεταφέρει κανείς τα όνειρα που γεμίζουν αίματα ξανά μετά από πολλά χρόνια», είπε αρχικά η Αλεξία Μπακογιάννη, μιλώντας το πρωί της Παρασκευής 19 Ιουνίου στον ANT1.
«Είναι πάρα πολύ δύσκολο για εμάς. Αυτό που έχει νόημα να θυμηθούμε είναι ότι κάθε απότομος θάνατος είναι ένα μεγάλο δυστύχημα, στη δική μας περίπτωση όμως δεν ήταν ατύχημα αλλά κάποιοι άνθρωποι μαζεύτηκαν κάποια μέρα και ο αρχηγός όλων αυτών ήταν ο Γιωτόπουλος που αποφάσισε σαν σκοτεινός θεός ότι αυτός ο αδελφός, αυτός ο πατέρας, αυτός ο γιος, αυτός ο φίλος, θα πεθάνει σήμερα χωρίς να τον ξέρει, χωρίς να έχει τίποτα μαζί του, χωρίς να έχει προσωπικό θέμα, απλά θα πεθάνει για να δημοσιοποιήσει τις απόψεις του», σημείωσε.
«Νομίζω ότι αυτή τη διάσταση την ξεχνάμε σε αυτή τη διαδικασία, ότι κάποιος ξυπνάει σήμερα και αποφασίζει κυνικά ότι κάποιος θα πεθάνει. Δεν τον σκότωσαν κατά λάθος, δεν έπεσε πάνω του ένα μηχανάκι».
Στη συνέχεια, η ίδια τοποθετηήθηκε για τη δήλωση της μητέρας της, Ντόρας Μπακογιάννη, που είπε «σκέφτηκα ότι δεν θα είναι πολύ ωραίο να συναντήσει τα παιδιά μου στον δρόμο», η Αλεξία Μπακογιάννη σημείωσε: «Να σας ρωτήσω κάτι; Περπατώ με τα παιδιά μου που είναι μικρά και βλέπω τον Κουφοντίνα που σκότωσε τον πατέρα μου και τον Γιωτόπουλο που έδωσε την εντολή. Εγώ τι πρέπει να κάνω; Ό,τι και να κάνω είναι λάθος. Αν δεν αντιδράσω δεν μπορώ να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Αν αντιδράσω είμαι απολύτως εν αδίκω, ό,τι και να κάνω είμαι απόλυτα χαμένη. Ποια κοινωνία κάνει τα θύματα να είναι απόλυτα χαμένα;».
«Οι άνθρωποι αυτοί επί 30 χρόνια δεν δούλευαν, ζούσαν ληστεύοντας τράπεζες, το ονομάτιζαν απαλλοτρίωση και με αυτά τα χρήματα χρηματοδοτούσαν τη ζωή τους, το εξοχικό του Γιωτόπουλου στους Λειψούς, το σπίτι του στην Αθήνα. Λειτουργούσαν ως κλασσική μαφιόζικη οργάνωση και εντωμεταξύ δολοφόνησαν τον 28χρονο Χρήστο Μάτη με μια σφαίρα στο κεφάλι για να πάρουν τα λεφτά και όλα αυτά τα έντυναν με έναν μανδύα ιδεολογικοπολιτικό που ακόμα και σήμερα γίνονται ντοκιμαντέρ».
«Ας σκεφτούμε λίγο πρακτικά: γιατί λειτουργεί έτσι ο νόμος; Γιατί η διαφορά μας από τους τρομοκράτες είναι ότι λειτουργούμε με νόμους που τηρούμε. Υπάρχει μια λογική σωφρονισμού, μπαίνεις φυλακή, καταλαβαίνεις το λάθος και βγαίνεις έξω. Εδώ μιλάμε για ανθρώπους που ουδέποτε μετάνιωσαν και οι οποίοι σε πολύ μεγάλο βαθμό κηρύττουν το μίσος. Άρα ποιο νόημα έχει η αποφυλάκισή τους;», τόνισε η Αλεξία Μπακογιάννη.
