ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

Ανεπάρκεια με ονοματεπώνυμο στο Υπουργείο Ενέργειας: Παπασταύρου και Τσάφος – Ποιος είναι τελικά personal assistant ποιου;

Από 10 λεπτά ανάγνωση
Ανεπάρκεια με ονοματεπώνυμο στο Υπουργείο Ενέργειας: Παπασταύρου και Τσάφος – Ποιος είναι τελικά personal assistant ποιου;
ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ
  1. 01Οι επενδύσεις στις ΑΠΕ πληρώνουν τον λογαριασμό της κυβερνητικής ανεπάρκειας
  2. 02Η μάχη για τον ηλεκτρικό χώρο και το γερμανικό μοντέλο
  3. 03Παπασταύρου και Τσάφος: Ποιος αποφασίζει και ποιος λογοδοτεί;
  4. 04Data Centers, ΔΕΗ και επενδύσεις: Μεγάλα λόγια, αλλά ποια είναι η πραγματική προστιθέμενη αξία;
  5. 05Όταν η διοικητική αδράνεια μετατρέπεται σε τόκους και αποζημιώσεις
  6. 06Οι μπαταρίες καθυστερούν και το φυσικό αέριο παραμένει ο μεγάλος κερδισμένος
  7. 07Η ενέργεια χρειάζεται σχέδιο, όχι άλλοθι

Περικοπές στην πράσινη ενέργεια, επενδύσεις που απαξιώνονται, κορεσμένα δίκτυα, καθυστερήσεις στις μπαταρίες, έλλειψη ηλεκτρικού χώρου και ένα ενεργειακό κόστος που συνεχίζει να γονατίζει νοικοκυριά και επιχειρήσεις – Η ενεργειακή πολιτική του υπουργείου μοιάζει να έχει χάσει τον προσανατολισμό της – Οι παραγωγοί ΑΠΕ πληρώνουν εκατομμύρια, οι πολίτες πληρώνουν πανάκριβα την ενέργεια και οι πολιτικά υπεύθυνοι εξακολουθούν να κρύβονται πίσω από αρμοδιότητες και διακηρύξεις – Ποιος κυβερνά πραγματικά το Υπουργείο Ενέργειας και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για το αδιέξοδο;

Η ελληνική αγορά Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας βρίσκεται αντιμέτωπη με μια κραυγαλέα αντίφαση, για την οποία η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας δεν μπορεί πλέον να παριστάνει ότι δεν ευθύνεται.

Από τη μία πλευρά, η κυβέρνηση διαφημίζει την πράσινη μετάβαση, πανηγυρίζει για τις νέες επενδύσεις και παρουσιάζει την Ελλάδα ως ενεργειακό πρωταγωνιστή. Από την άλλη, αδυνατεί να εξασφαλίσει τις στοιχειώδεις υποδομές για να απορροφήσει την ενέργεια που παράγεται. Επενδύσεις εκατομμυρίων μένουν εκτεθειμένες, παραγωγοί βλέπουν τα έσοδά τους να συρρικνώνονται και το ενεργειακό σύστημα αποδεικνύεται ανεπαρκές να διαχειριστεί ακόμη και την παραγωγή που ήδη διαθέτει.

Αυτή δεν είναι μια αναπόφευκτη παρενέργεια της ενεργειακής μετάβασης. Είναι και αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών, καθυστερήσεων και έλλειψης έγκαιρου σχεδιασμού. Και όσο το υπουργείο περιορίζεται σε εξαγγελίες, τόσο μεγαλώνει ο λογαριασμός.

Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Κατά το πρώτο εννεάμηνο του 2026, το 34,2% της δυνητικής παραγωγής φωτοβολταϊκών σταθμών που λειτουργούν με καθεστώς λειτουργικής ενίσχυσης FiP δεν αποζημιώθηκε. Την ίδια περίοδο καταγράφηκαν 1.055,5 ώρες κατά τις οποίες οι τιμές ηλεκτρικής ενέργειας στην αγορά κινήθηκαν σε σχεδόν μηδενικά ή αρνητικά επίπεδα, έναντι 390 ωρών το αντίστοιχο διάστημα του 2025.

Πίσω από αυτά τα ποσοστά βρίσκονται επιχειρήσεις, δανειακές υποχρεώσεις και επενδύσεις που έγιναν με βάση ένα θεσμικό και οικονομικό περιβάλλον το οποίο η ίδια η πολιτεία διαμόρφωσε. Οι παραγωγοί καλούνται τώρα να πληρώσουν το τίμημα ενός συστήματος που δεν προετοιμάστηκε εγκαίρως για την πράσινη ενέργεια που τόσο ένθερμα προωθούσε.

Και η πολιτική ηγεσία; Πού βρίσκεται όταν οι αριθμοί μετατρέπονται σε πραγματικές ζημιές;

Οι επενδύσεις στις ΑΠΕ πληρώνουν τον λογαριασμό της κυβερνητικής ανεπάρκειας

Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο αποκαλυπτική αν εξετάσει κανείς το σύνολο των προβλημάτων που έχουν συσσωρευτεί στην αγορά.

Ο διαθέσιμος ηλεκτρικός χώρος δεν επαρκεί, τα δίκτυα του ΑΔΜΗΕ και του ΔΕΔΔΗΕ εμφανίζουν σημάδια κορεσμού και η ανάπτυξη νέων υποσταθμών και γραμμών μεταφοράς δεν ακολουθεί τον ρυθμό αύξησης των εγκατεστημένων μονάδων παραγωγής. Οι καθυστερήσεις στην έκδοση Όρων Σύνδεσης κρατούν επενδύσεις στον πάγο, δεσμεύουν κεφάλαια και μετατρέπουν την επιχειρηματική δραστηριότητα σε άσκηση αντοχής.

Αυτό που απουσιάζει είναι ένας σοβαρός, ενιαίος και αποτελεσματικός σχεδιασμός. Το υπουργείο γνώριζε ότι η εγκατεστημένη ισχύς των ΑΠΕ αυξάνεται. Γνώριζε ότι τα δίκτυα θα πιεστούν. Γνώριζε ότι η αποθήκευση θα ήταν απαραίτητη. Παρ’ όλα αυτά, η ανάπτυξη των υποδομών δεν ακολούθησε τις ανάγκες της αγοράς.

Οι μακροχρόνιες συμβάσεις αγοράς ενέργειας (PPAs) βρίσκονται υπό πίεση, το κόστος εξισορρόπησης αυξάνεται και οι τράπεζες αντιμετωπίζουν μεγαλύτερους κινδύνους κατά τη χρηματοδότηση νέων έργων. Ιδιαίτερα εκτεθειμένοι είναι οι μικρομεσαίοι παραγωγοί, οι οποίοι δεν διαθέτουν τα οικονομικά αποθέματα των μεγάλων ενεργειακών ομίλων.

Πίσω από κάθε επένδυση υπάρχουν δάνεια, εγγυητικές επιστολές, δεσμευμένα κεφάλαια και επιχειρηματικά σχέδια. Ποιος θα αποζημιώσει ή θα προστατεύσει αυτούς που επένδυσαν σε έναν τομέα τον οποίο η ίδια η πολιτεία τους προέτρεπε να αναπτύξουν;

Η αγορά δεν μπορεί να λειτουργεί με κυβερνητικές υποσχέσεις και εκ των υστέρων δικαιολογίες. Κάποιος πρέπει να λογοδοτήσει για το γεγονός ότι η Ελλάδα παράγει πράσινη ενέργεια, αλλά δεν έχει φροντίσει να μπορεί να τη διαχειριστεί.

Η μάχη για τον ηλεκτρικό χώρο και το γερμανικό μοντέλο

Στην καρδιά του προβλήματος βρίσκεται ο ηλεκτρικός χώρος. Χωρίς επαρκή δυνατότητα σύνδεσης νέων μονάδων και χωρίς ουσιαστική αναβάθμιση των υφιστάμενων δικτύων, κάθε κυβερνητική εξαγγελία για περαιτέρω ανάπτυξη των ΑΠΕ κινδυνεύει να αποδειχθεί κενό γράμμα.

Η ανάγκη δημιουργίας νέου ηλεκτρικού χώρου είναι πλέον επιτακτική. Και εδώ τίθεται ένα ερώτημα που η πολιτική ηγεσία οφείλει να απαντήσει: Γιατί δεν αξιοποιούνται με μεγαλύτερη ταχύτητα ιδιωτικές επενδύσεις για την ενίσχυση των ηλεκτρικών υποδομών, ακολουθώντας πρακτικές που έχουν εφαρμοστεί σε αγορές όπως η γερμανική;

Δεν αρκεί να επικαλείται το υπουργείο τις δυσκολίες των διαχειριστών. Η πολιτική ηγεσία υπάρχει ακριβώς για να συντονίζει, να επιταχύνει και να ξεμπλοκάρει τις διαδικασίες. Όχι για να παρακολουθεί από απόσταση την επιδείνωση ενός προβλήματος που ήταν προβλέψιμο.

Απαιτούνται συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα, διαφανής καταγραφή των περικοπών, σαφείς κανόνες για την κατανομή του ηλεκτρικού χώρου και ουσιαστικός συντονισμός μεταξύ παραγωγής, μεταφοράς, διανομής και αποθήκευσης.

Η απουσία αυτών των προϋποθέσεων δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια. Είναι πολιτική αποτυχία.

Παπασταύρου και Τσάφος: Ποιος αποφασίζει και ποιος λογοδοτεί;

Και εδώ η συζήτηση αποκτά ονοματεπώνυμο.

Στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας βρίσκονται ο υπουργός Σταύρος Παπασταύρου και ο υφυπουργός Νίκος Τσάφος, στον οποίο έχουν ανατεθεί οι αρμοδιότητες του τομέα της ενέργειας. Η κατανομή των αρμοδιοτήτων είναι γνωστή. Αυτό που δεν είναι εξίσου ξεκάθαρο είναι ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για τα αποτελέσματα.

Ο υπουργός έχει την πολιτική ευθύνη του χαρτοφυλακίου. Ο υφυπουργός έχει συγκεκριμένες αρμοδιότητες στην ενέργεια. Δεν μπορεί, όμως, η ύπαρξη δύο πολιτικών προσώπων να μετατρέπεται σε βολικό καταφύγιο όταν τα προβλήματα πολλαπλασιάζονται.

Ποιος έχει την ευθύνη για τον συνολικό ενεργειακό σχεδιασμό; Ποιος συντονίζει την ανάπτυξη των δικτύων με την παραγωγή νέας πράσινης ενέργειας; Ποιος παρακολουθεί τις περικοπές και ποιος παρεμβαίνει όταν οι οικονομικές απώλειες των παραγωγών ξεπερνούν κάθε προηγούμενο;

Ποιος έχει αναλάβει να ξεμπλοκάρει τις επενδύσεις στην αποθήκευση; Ποιος εξηγεί γιατί η Ελλάδα εξακολουθεί να εξαρτάται τόσο έντονα από το φυσικό αέριο, ενώ διαθέτει τεράστιο δυναμικό ΑΠΕ; Και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη για το γεγονός ότι οι καταναλωτές δεν βλέπουν το όφελος από την αυξημένη παραγωγή πράσινης ενέργειας;

Η πολιτική ηγεσία δεν μπορεί να εμφανίζεται ως ενιαία όταν μοιράζει τις εξαγγελίες και να γίνεται δυαδική όταν έρχεται η ώρα της λογοδοσίας.

Εάν ο υπουργός θεωρεί ότι ο υφυπουργός έχει την ευθύνη της ενεργειακής πολιτικής, οφείλει να τοποθετηθεί ξεκάθαρα. Εάν ο υφυπουργός θεωρεί ότι οι κρίσιμες αποφάσεις εξαρτώνται από τον υπουργό, επίσης οφείλει να το πει. Αυτό που δεν μπορεί να συνεχιστεί είναι ένα καθεστώς στο οποίο κανείς δεν φαίνεται να έχει τον τελικό λόγο, αλλά όλοι συμμετέχουν στη διαχείριση της εξουσίας.

Υπάρχει, τελικά, ενιαία ενεργειακή πολιτική ή δύο παράλληλες γραμμές εξουσίας; Ποιος σχεδιάζει, ποιος αποφασίζει, ποιος υλοποιεί και ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη της αποτυχίας;

Το ερώτημα «ποιος είναι τελικά personal assistant ποιου;» μπορεί να ακούγεται σκωπτικό, αλλά αποτυπώνει μια πολύ σοβαρή πολιτική απορία: Πώς είναι δυνατόν σε ένα υπουργείο με τόσο κρίσιμο χαρτοφυλάκιο να μην προκύπτει με σαφήνεια ποιος έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο;

Η ενεργειακή πολιτική δεν είναι προσωπική υπόθεση ούτε πεδίο διαχείρισης εσωτερικών ισορροπιών. Είναι ζήτημα εθνικής οικονομίας, ανταγωνιστικότητας και καθημερινής επιβίωσης για εκατομμύρια πολίτες. Και οι δύο πολιτικοί προϊστάμενοι δεν μπορούν να μετακυλίουν ο ένας στον άλλον το βάρος των ευθυνών.

Data Centers, ΔΕΗ και επενδύσεις: Μεγάλα λόγια, αλλά ποια είναι η πραγματική προστιθέμενη αξία;

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η συζήτηση για το νέο θεσμικό πλαίσιο των Data Centers ανοίγει ένα ακόμη μέτωπο για το υπουργείο.

Το νομοσχέδιο προβλέπει νέο πλαίσιο για την ανάπτυξη κέντρων δεδομένων, με υποχρεώσεις κάλυψης τουλάχιστον του 60% της ετήσιας κατανάλωσής τους από ΑΠΕ, ανάληψη του κόστους σύνδεσης από τους επενδυτές, εγγυητικές επιστολές και δημιουργία μητρώου στη ΡΑΑΕΥ.

Η ανάπτυξη των υποδομών τεχνητής νοημοσύνης και υπολογιστικής ισχύος δημιουργεί αναμφίβολα σημαντικές ευκαιρίες. Όμως το υπουργείο οφείλει να απαντήσει σε ένα κρίσιμο ερώτημα: Τι ακριβώς θεωρεί επένδυση και ποια είναι η πραγματική αξία που μένει στην ελληνική οικονομία;

Ειδικά σε σχέση με τη ΔΕΗ και τις επενδύσεις στον χώρο των Data Centers, πρέπει να αποσαφηνιστεί εάν μιλάμε για ανάπτυξη ιδιόκτητων υποδομών και εξοπλισμού υψηλής υπολογιστικής ισχύος, όπως οι GPU, ή για παροχή υπηρεσιών φιλοξενίας εξοπλισμού τρίτων.

Η διάκριση είναι ουσιαστική. Άλλο η δημιουργία και ο έλεγχος τεχνολογικών υποδομών και άλλο η παραχώρηση χώρου, ενέργειας και εγκαταστάσεων για εξοπλισμό που ανήκει σε τρίτους.

Δεν σημαίνει ότι η φιλοξενία δεν αποτελεί επένδυση. Σημαίνει, όμως, ότι δεν μπορεί κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα να παρουσιάζεται με τον ίδιο τρόπο, χωρίς να εξετάζονται το πραγματικό οικονομικό αποτύπωμα, οι θέσεις εργασίας, η τεχνολογική υπεραξία και το ποιος τελικά ελέγχει τις υποδομές.

Και εδώ προκύπτει μια ακόμη αντίφαση για την πολιτική ηγεσία του υπουργείου. Όταν ο ηλεκτρικός χώρος είναι περιορισμένος, όταν υφιστάμενοι παραγωγοί ΑΠΕ αδυνατούν να συνδεθούν και όταν οι μπαταρίες καθυστερούν, με ποια κριτήρια θα αποφασίζεται ποιος θα έχει προτεραιότητα στην πρόσβαση στο δίκτυο;

Θα μετρά η πραγματική προστιθέμενη αξία για τη χώρα ή απλώς το μέγεθος των επενδυτικών εξαγγελιών;

Δεν αρκεί να ανακοινώνονται μεγάλα επενδυτικά σχέδια και να παρουσιάζονται ως εθνικές επιτυχίες. Το υπουργείο οφείλει να αποδείξει ότι γνωρίζει τι ακριβώς προσελκύει, τι παραχωρεί και τι πραγματικά κερδίζει η ελληνική οικονομία.

Όταν η διοικητική αδράνεια μετατρέπεται σε τόκους και αποζημιώσεις

Υπάρχει, τέλος, και μια ακόμη διάσταση που αναδεικνύει το κόστος της διοικητικής ανεπάρκειας: οι υποθέσεις που φτάνουν στο Συμβούλιο της Επικρατείας και καταλήγουν να δημιουργούν πολυετείς οικονομικές εκκρεμότητες.

Όταν οι αποφάσεις καθυστερούν, όταν οι διαδικασίες λιμνάζουν ή όταν η πολιτεία δεν συμμορφώνεται αποτελεσματικά με τις δικαστικές κρίσεις, το κόστος δεν εξαφανίζεται. Μεταφέρεται στον χρόνο και διογκώνεται με τόκους, αποζημιώσεις και πρόσθετες οικονομικές επιβαρύνσεις.

Το ερώτημα είναι απλό: Γιατί πρέπει να περνούν χρόνια, να παρεμβαίνουν δικαστήρια και να συσσωρεύονται οικονομικές υποχρεώσεις για να αντιμετωπιστούν ζητήματα που θα έπρεπε να έχουν επιλυθεί εγκαίρως;

Εάν η συγκεκριμένη υπόθεση έχει οδηγήσει σε πολυετή επιβάρυνση με τόκους, τότε το υπουργείο οφείλει να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις. Ποια απόφαση καθυστέρησε; Ποιος ήταν αρμόδιος; Πότε έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία; Ποιο είναι το συνολικό οικονομικό κόστος;

Δεν μπορεί κάθε διοικητική καθυστέρηση να βαφτίζεται τεχνική δυσκολία και κάθε οικονομική επιβάρυνση να περνά απαρατήρητη. Κάποιος πρέπει να εξηγήσει γιατί το Δημόσιο ή οι εμπλεκόμενοι φορείς καλούνται να πληρώνουν το τίμημα αποφάσεων που δεν ελήφθησαν εγκαίρως.

Η διοικητική αδράνεια δεν είναι δωρεάν. Και όταν επαναλαμβάνεται, παύει να είναι απλώς αδυναμία. Γίνεται πολιτικό πρόβλημα.

Οι μπαταρίες καθυστερούν και το φυσικό αέριο παραμένει ο μεγάλος κερδισμένος

Την ίδια ώρα, οι μονάδες αποθήκευσης ενέργειας (μπαταρίες) καθυστερούν, με αποτέλεσμα να παραμένει η αγορά εξαρτημένη από το φυσικό αέριο. Και εδώ προκύπτει ένα πολύ σοβαρό ερώτημα: Μήπως αυτή η καθυστέρηση εξυπηρετεί τελικά τους ισχυρούς ομίλους και τους ολιγάρχες του φυσικού αερίου, διατηρώντας τις μονάδες παραγωγής σε πλεονεκτική θέση και επιτρέποντάς τους να αποκομίζουν υπερκέρδη; Γιατί όσο δεν προχωρά η αποθήκευση της φθηνής πράσινης ενέργειας, τόσο περισσότερο το σύστημα χρειάζεται το φυσικό αέριο, το οποίο ο Έλληνας πολίτης εξακολουθεί να πληρώνει πανάκριβα. Και το ερώτημα προς την πολιτική ηγεσία του υπουργείου είναι αμείλικτο: Πρόκειται για ανικανότητα και αδράνεια ή για μια πολιτική που τελικά προστατεύει τα συμφέροντα των ισχυρών της αγοράς φυσικού αερίου, αφήνοντας τους Έλληνες πολίτες να πληρώνουν τελικά τον λογαριασμό;

Η ενέργεια χρειάζεται σχέδιο, όχι άλλοθι

Η ενεργειακή μετάβαση δεν μπορεί να στηρίζεται σε πανηγυρικές ανακοινώσεις, εγκατεστημένα μεγαβάτ και επενδυτικά συνέδρια. Χρειάζεται δίκτυα, αποθήκευση, ηλεκτρικό χώρο, διασυνδέσεις, ανταγωνισμό και ένα σταθερό πλαίσιο που θα επιτρέπει στους επενδυτές να γνωρίζουν πού βαδίζουν.

Χρειάζεται, πάνω απ’ όλα, πολιτική ηγεσία που να αναλαμβάνει την ευθύνη των επιλογών της.

Οι παραγωγοί ΑΠΕ δεν μπορούν να πληρώνουν επ’ αόριστον τις αδυναμίες του συστήματος. Οι μικρομεσαίοι επενδυτές δεν μπορούν να βλέπουν τις οικονομικές τους προβλέψεις να καταρρέουν. Οι καταναλωτές δεν μπορούν να συνεχίζουν να πληρώνουν πανάκριβα την ενέργεια, ενώ η χώρα διαθέτει τεράστιο δυναμικό φθηνότερης παραγωγής. Και η αποθήκευση δεν μπορεί να παραμένει διαρκώς η επόμενη μεγάλη υπόσχεση.

Ο Σταύρος Παπασταύρου και ο Νίκος Τσάφος οφείλουν να δώσουν συγκεκριμένες απαντήσεις. Πότε θα αναπτυχθούν οι μπαταρίες; Πότε θα ενισχυθούν τα δίκτυα; Πώς θα περιοριστούν οι περικοπές; Πώς θα προστατευθούν οι υφιστάμενοι παραγωγοί; Πώς θα μειωθεί η εξάρτηση από το ακριβό φυσικό αέριο; Και κυρίως, ποιο είναι το σχέδιο για να περάσει επιτέλους το όφελος της πράσινης ενέργειας στον καταναλωτή;

Όχι άλλες γενικές διαβεβαιώσεις. Όχι άλλες μεταθέσεις ευθυνών. Όχι άλλες εξαγγελίες που δεν συνοδεύονται από χρονοδιαγράμματα και μετρήσιμα αποτελέσματα.

Γιατί το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι ποιος κάθεται δίπλα σε ποιον στο υπουργικό γραφείο. Είναι ότι έξω από αυτό οι παραγωγοί χάνουν χρήματα, οι επενδύσεις κινδυνεύουν να απαξιωθούν και οι πολίτες πληρώνουν πανάκριβα την ενέργεια.

Και όσο η πολιτική ηγεσία αδυνατεί να δώσει πειστικές απαντήσεις, τόσο περισσότερο ενισχύεται η εντύπωση ότι στο Υπουργείο Ενέργειας υπάρχουν πολλές αρμοδιότητες, πολλές εξαγγελίες, αλλά ελάχιστη αποτελεσματική διοίκηση.

Η ανεπάρκεια έχει πολιτικό κόστος. Και αυτή τη φορά έχει και ονοματεπώνυμο: Σταύρος Παπασταύρου και Νίκος Τσάφος.

Πηγή: cretaone.gr

Προσθέστε το dimocracy στις προτιμώμενες πηγές σας στην Google

Βλέπετε πρώτα τις ειδήσεις μας στις Κορυφαίες ειδήσεις της Αναζήτησης.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΝΟΤΗΤΕΣ

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ
Όλες οι εφημερίδες της ημέρας

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ

ΔΗΜΟΙ

Όλοι οι 332 δήμοι

ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

Όλες οι εφαρμογές

ΘΕΜΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ

ΜΟΛΙΣ ΤΩΡΑ

ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ