ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ

Βόλος: Οδοιπορικό με τον Γιάννη Μάγγο στα μέρη που πήγαινε με τον γιο του – «Αναζητούσα ένα σημείο στο οποίο νόμιζα ότι θα έχω επαφή με το παιδί μου»

Με αφορμή την καταδίκη πέντε από τους έξι κατηγορούμενους για τον βασανισμό του Βασίλη, ο πατέρας του ανατρέχει στις κοινές τους στιγμές στον Βόλο

Από 11 λεπτά ανάγνωση
Βόλος: Οδοιπορικό με τον Γιάννη Μάγγο στα μέρη που πήγαινε με τον γιο του – «Αναζητούσα ένα σημείο στο οποίο νόμιζα ότι θα έχω επαφή με το παιδί μου»
ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ
  1. 01«Η αλληλεγγύη ήταν η τελευταία και υπέρτατη πράξη της ζωής του παιδιού μας»
  2. 02«Αναζητούσα ένα σημείο στο οποίο νόμιζα ότι θα έχω επαφή με το παιδί μου»
  3. 03«Όσο περνούσε ο καιρός, συνειδητοποιούσα ότι ο Βασίλης δεν πρόκειται ποτέ να έρθει πάλι»
  4. 04Η απαγγελία στίχων από ποίημα του Βασίλη
  5. 05Η διαδρομή του Γιάννη Μάγγου στα βήματα του Βασίλειου
  6. 06«Θα συνεχίσουν να πληρώνονται από εμάς αυτοί που βασάνισαν το παιδί μας;»

Στον Βόλο, ο Γιάννης Μάγγος επιστρέφει στα σημεία που μοιραζόταν με τον γιο του: στο παγκάκι απέναντι από το δικαστήριο, «στο τελευταίο σημείο στο οποίο ήταν εν ζωή», στο δωμάτιό του, «στο οποίο ζούσε με τη φίλη του μέχρι τελευταία στιγμή», αλλά και στις πλαγιές και στις κορυφές απ’ όπου αγνάντευαν την πόλη και το σπίτι τους. Μαζί ξεκινούσαν με την προσμονή να συναντήσουν την ομορφιά της φύσης και όσα διαφορετικά μπορεί να αποκαλύψει. Ξεχωρίζει η εικόνα του Βασίλη να πηδά πάνω από σπίτια χωριών του Πηλίου, όπως τον κατέγραψε ο πατέρας του.

«Του άρεσε να κάνει άλματα. Του άρεσε να τρέχει στο βουνό, να τρέχουμε μαζί, να μιλάμε. Ε, ήταν παιδί όπως όλα τα παιδιά. Ένα παιδί ζωντανό, ένα παιδί… έσφυζε από ζωή», θυμάται ο Γιάννης Μάγγος, ανακαλώντας τις κοινές τους στιγμές.

Η δικαίωση στην υπόθεση του βασανισμού του Βασίλη Μάγγου από αστυνομικούς, ήρθε με την καταδικαστική απόφαση για πέντε από τους έξι κατηγορούμενους. Με αφορμή αυτή την εξέλιξη, ο πατέρας του, που βιώνει την απώλεια αλλά συνεχίζει τον αγώνα, μοιράστηκε ένα ταξίδι προσωπικών αναμνήσεων. Με λόγια και περπατώντας σε μέρη όπου εξακολουθεί να νιώθει τον Βασίλη κοντά του, παρόντα.

«Η αλληλεγγύη ήταν η τελευταία και υπέρτατη πράξη της ζωής του παιδιού μας»

Ο Γ. Μάγγος άρχισε περιγράφοντας τις πρώτες ημέρες μετά τον θάνατο του γιου του, όταν προσπαθούσε να καταλάβει τι είχε γίνει. Πήγαινε στην πλατεία Ελευθερίας, που από τη μία πλευρά οδηγεί στον δρόμο του Δικαστικού Μεγάρου, το σημείο όπου άρχισαν όλα. «Ερχόμουνα, επειδή μένουμε και κοντά, κάθε μέρα, κάθε απόγευμα καθόμουν εδώ (σ.σ στο παγκάκι που βλέπει τον δρόμο). Σκεφτόμουνα. Σκεφτόμουνα τι έγινε. Προσπαθούσα, προσπαθούσα να καταλάβω, να συνειδητοποιήσω τι ακριβώς έγινε εδώ πέρα. Και μετά σκεφτόμουνα το ίδιο το παιδί μου, τη ζωή του, το τι περάσαμε μαζί, με εμένα, πώς το μεγαλώσαμε», λέει στο Orange Press Agency.

Ο Βασίλης Μάγγος ήταν 26 ετών όταν ξυλοκοπήθηκε, αφού πήγε να διαμαρτυρηθεί κατά τη μεταγωγή δύο διαδηλωτών. Οι δύο είχαν συλληφθεί την προηγούμενη ημέρα, σε πορεία ενάντια στην καύση σκουπιδιών στο εργοστάσιο της Lafarge. «Άφησε το μηχανάκι του λίγο πιο κάτω και την ώρα που βγάζαν τα δύο παιδιά, περνούσαν αυτόφωρο, πήγε το παιδί μας να δείξει την αλληλεγγύη του. Τι έκανε; Ήρθε να συμπαρασταθεί στα δύο παιδιά που πιάσανε. Η αλληλεγγύη ήταν η τελευταία και υπέρτατη πράξη της ζωής του παιδιού μας, του Βασίλειου».

Η επίθεση που υπέστη ο Βασίλης ήταν δυσανάλογη και συνέτριψε το σώμα και τον ψυχισμό του. «Ήρθε εδώ και το μόνο που πρόλαβε να πει είναι “Τι κάνετε ρε;” και πριν προλάβει να το πει, πέσανε τρεις αστυνομικοί της ΟΠΚΕ πάνω του και μια διμοιρία της ΔΙΑΣ της Θεσσαλονίκης και άρχισαν να τον χτυπάνε και να τον κλωτσάνε εδώ στη μέση του δρόμου».

«Δεν πρόκειται να το ξεχάσω», λέει ο Γιάννης Μάγγος, θυμούμενος με ακρίβεια όσα του είχε αφηγηθεί ο γιος του για τη συμπεριφορά που αντιμετώπισε στο αστυνομικό τμήμα. «Μου περιέγραψε πώς τον χτύπησαν μέσα στην Ασφάλεια, πάνω στα ήδη χτυπημένα του πλευρά, πώς του κρατούσαν τα χέρια πίσω από την πλάτη εναλλάξ οι αστυνομικοί της ΟΠΚΕ και ειδικά ένας της Ασφάλειας τον χτυπούσε πάρα πολύ. Πώς τον έβριζαν, πώς τον κορόιδευαν, πώς τον λοιδορούσαν, πώς τον απειλούσαν ότι θα τον σκοτώσουν. Και κάποια στιγμή το παιδί μας εξουθενωμένο, εξουθενωμένο από αυτό που βίωνε, γυρίζει και τους λέει “θέλω λίγο νερό. Θέλω λίγο νερό”. Δεν άντεχε άλλο. Και τον κορόιδευαν».

Έξι χρόνια μετά το περιστατικό, το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Καρδίτσας εξέδωσε στις 31 Οκτωβρίου απόφαση που απέδωσε δικαιοσύνη, τουλάχιστον στο επίπεδο της αναγνώρισης των γεγονότων, την οποία διεκδικούσε επίμονα ο Γιάννης Μάγγος, γυρίζοντας όλη την Ελλάδα με ένα πλακάτ. Όπως ανέφερε, η εξέλιξη αυτή «αφενός δικαιώθηκε ιστορικά το παιδί μας», ενώ παράλληλα επιβεβαιώθηκε ότι βασανίστηκε, γεγονός που αποτελεί κρίσιμη παράμετρο για τη συνέχιση της εκδίκασης της υπόθεσης στο Εφετείο.

Το δικαστήριο έκρινε, με πλειοψηφία έξι έναντι ενός, ότι πέντε από τους έξι αστυνομικούς της Αστυνομικής Διεύθυνσης Μαγνησίας είναι ένοχοι για βασανιστήρια, επικίνδυνη σωματική βλάβη, έκθεση και παράνομη κατακράτηση. Σε βάρος τους επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης έξι ετών και δέκα μηνών. Αναγνωρίστηκε το ελαφρυντικό του πρότερου σύννομου βίου, ενώ απορρίφθηκε εκείνο της καλής συμπεριφοράς και η έφεση έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα.

«Αναζητούσα ένα σημείο στο οποίο νόμιζα ότι θα έχω επαφή με το παιδί μου»

Όσο βαρύνουσα κι αν είναι η απόφαση του δικαστηρίου στην Καρδίτσα, τόσο για την οικογένεια του Βασίλη Μάγγου όσο και για κάθε άνθρωπο που έχει υποστεί αστυνομική βία, δεν μπορεί να αλλάξει όσα συνέβησαν. Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, ούτε μπορούν να προστεθούν νέες στιγμές σε όσες έζησαν οι δικοί του μαζί με τον Βασίλη.

Ο Γ. Μάγγος επισκέπτεται συχνά τόπους όπου αισθάνεται πως μπορεί ακόμη, έστω και νοερά, να συναντήσει το παιδί του, προσπαθώντας να μετριάσει τον πόνο του. «Όταν συνέβη αυτό το συγκλονιστικό γεγονός για μένα και την οικογένειά μου, τον πρώτο καιρό δεν ήξερα τι να κάνω. Αναζητούσα ένα σημείο στο οποίο θα νόμιζα ότι θα έχω την επαφή με το παιδί μου. Ποιο ήταν αυτό το σημείο; Το τελευταίο σημείο στο οποίο ο Βασίλειος ήταν εν ζωή ήταν το σημείο αυτό εδώ πέρα, έξω από τα δικαστήρια όπου τον χτυπήσανε. Γιατί από την ημέρα εκείνη και μετά, το παιδί μας έπεσε κάτω και σε ένα μήνα πέθανε, ένα μήνα ακριβώς μετά τη δολοφονία του».

Με την πάροδο του χρόνου, η απουσία του Βασίλη γινόταν ολοένα πιο έντονη, καθώς έλειπαν οι καθημερινές τους συνήθειες. «Μου έλειπε η κουβέντα με το παιδί μου. Μου έλειπαν τα περπατήματα που κάναμε μαζί και νόμιζα ότι θα έρχομαι εδώ και θα κοιτάζω και, εντάξει, κανένας δεν πιστεύει ότι υπάρχει περίπτωση να ξαναδεί το παιδί του. Είναι μια ψευδαίσθηση που έχεις, ειδικά τον πρώτο καιρό, γιατί ο χρόνος που έφυγε ο άνθρωπός σου δεν είναι μακρινός και νομίζεις ότι είναι ακόμα εδώ και έχεις την ψευδαίσθηση ότι να, μέσα από τη σκέψη σου μπορεί να ξεπηδήσει το παιδί».

«Όσο περνούσε ο καιρός, συνειδητοποιούσα ότι ο Βασίλης δεν πρόκειται ποτέ να έρθει πάλι»

Το δωμάτιο του Βασίλη, στο τελευταίο σπίτι όπου έμεναν στο κέντρο του Βόλου, αποτελεί έναν ακόμη χώρο που τους συνδέει. «Ένας άλλος χώρος που με ενώνει με το Βασίλη είναι αυτός», λέει ο Γ. Μάγγος. Ο χώρος μοιάζει με μπουκαλάκι που διατήρησε άθικτο το περιεχόμενό του. «Εδώ είναι η μυρουδιά του, είναι ο αέρας του, η αναπνοή του, κάποια μικροπράγματα που έμειναν».

Αντικείμενα που άλλοτε δεν ξεχώριζαν, σήμερα έχουν αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία. «Αυτό πρέπει να είναι δικό του. Τα κλειδιά αυτά τα οποία τα έχω και έχουν αυτό το σχοινάκι, το οποίο στην αρχή μου φαινόταν ένα τίποτα, αλλά όπως είχα πει ότι επειδή ήταν πρόσφατο δεν μπορούσα να καταλάβω την έλλειψη. Νόμιζα ότι ο Βασίλης είναι κάπου και θα έρθει. Όσο περνούσε ο καιρός όμως, τόσο συνειδητοποιούσα ότι δεν πρόκειται ποτέ ο Βασίλης να έρθει. Και αυτό το σχοινάκι είναι σαν να με δένει μαζί του. Είναι από το μηχανάκι που οδηγούσε. Ένα σχοινάκι είναι, αλλά είναι πολύτιμο για μένα».

Η απαγγελία στίχων από ποίημα του Βασίλη

Οι φωτογραφίες στα άλμπουμ κρατούν πολλές από τις κοινές τους αναμνήσεις. «Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα», σχολιάζει ο Γ. Μάγγος, δείχνοντας μια εικόνα του μικρού Βασίλη που έχει αποκοιμηθεί με ένα βιβλίο ανοιχτό στα χέρια. «Πάντα του άρεσε το διάβασμα. Το διάβαζε πάρα πολύ. Τον βλέπεις εδώ, τον πήρε ο ύπνος διαβάζοντας. Είναι μια ωραία φωτογραφία. Ένα παιδάκι διαβάζει και ονειρεύεται. Διάβαζε πάρα πολύ. Διάβαζε, διάβαζε. Του άρεσε ο Μπουκόφσκι, διάβαζε Καμύ, διάβαζε Ντοστογιέφσκι. Τι να θυμηθώ; Διάβαζε τον Μίσσιο. Τον είχε διαβάσει πεντακόσιες φορές».

Η γραφή γεννά τη γραφή. Ο Βασίλης άρχισε από μικρός να γράφει και ο ίδιος, όμως, όπως φαίνεται από τους στίχους που απήγγειλε ο πατέρας του για να αποδώσει το πνεύμα της σκέψης του, δεν έγραφε για λόγους ματαιοδοξίας.

«Είναι αυτές οι ώρες που δεν υπάρχει καθόλου έμπνευση. Κανένας οίστρος. Αυτές τις ώρες καθόλου δεν πιέζω τον εαυτό μου να γράψει. Ούτε τον πιέζω να πιει νερό. Αφήνομαι απλά στον στροβιλισμό της ύπαρξής μου και ίσως το μόνο που κάνω είναι να ανασάνω. Άλλωστε κανείς δεν είναι εξαναγκασμένος να δημιουργήσει. Ούτε πρέπει να γράφεις. Αν γράφουμε, γράφουμε γιατί αρχίζει η φωτιά και καίει τα πόδια μας και όσο ανεβαίνει προς τα πάνω, ανάλογα τη φορά, προλαβαίνουμε, γράφουμε μετέπειτα τις εμπειρίες μας. Τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο απλά αν δεν θέλαμε να γίνουμε καλλιτέχνες. Δεν θέλησα ποτέ να γίνω καλλιτέχνης».

«Και ήταν καλλιτέχνης, ο καλλιτέχνης», λέει για τον γιο του ο Γ. Μάγγος, ολοκληρώνοντας τη σκέψη του με περηφάνια και συγκίνηση για όσα δεν πρόκειται πια να γεννηθούν μέσα από νέα ποιήματα.

Η διαδρομή του Γιάννη Μάγγου στα βήματα του Βασίλειου

Η περιήγηση συνεχίζεται στις παρυφές του Σαρακηνού, ακριβώς κάτω από το πηλιορείτικο χωριό Μακρινίτσα. «Είναι μια πανέμορφη περιοχή. Βλέπουμε το βουνό πάνω με τα βράχια και ήταν μια από τις προσφιλείς κοντινές διαδρομές που κάναμε με τον Βασίλειο. Πολλές φορές ξεκινούσαμε από το σπίτι (σ.σ το οποίο βρισκόταν ενάμιση χιλιόμετρο μακριά, στην περιοχή του Άνω Βόλου). Ερχόμασταν μέχρι εδώ, καθόμασταν, μπορεί να είχαμε και καφέ να συζητήσουμε. Συζητούσαμε επί ώρες με το Βασίλειο. Είναι πάλι η διαδρομή πάνω στα βήματα που κάναμε εγώ και ο Βασίλειος», λέει ο Γ. Μάγγος. Δεν μπορεί, ωστόσο, να μη συγκρίνει το τότε με το σήμερα, όταν «στα δικά μου τα βήματα βλέπω τα πόδια μου, αλλά αναζητώ τα βήματα του Βασίλειου».

Οι κοινές τους στιγμές παραμένουν ζωντανές στη μνήμη του: «Καθόμασταν και παίρναμε τις αναπνοές μας και θαυμάζαμε τη θέα και πώς συνεχίζαμε μετά και πώς του άρεσε έτσι να κάνει άλματα και εγώ να του παίρνω, να τραβάω φωτογραφίες και μάλιστα μερικές είναι πάρα πολύ ωραίες με φόντο την Μακρινίτσα στο βάθος. Είναι μια διαδρομή που με συγκινεί πάλι που την ξανακάνω, που ξαναήρθα εδώ πέρα, που είναι έντονη η παρουσία για μένα του Βασίλειου εδώ στο χώρο».

Ο Γ. Μάγγος δεν βλέπει πια τον γιο του, όμως τον νιώθει κοντά του μέσα από «τη φωνή του, την ανάσα του, τη γλυκύτητά του, το χαμόγελό του», τις συζητήσεις τους και τον τρόπο με τον οποίο του απευθυνόταν: με οικειότητα και σεβασμό. «Ήταν ευγενικότατος προς εμένα και προς όλους. “Άντε πατέρα, μην κουράζεσαι, πάμε θα το βγάλουμε”. Εγώ με την εμπειρία μου, ο Βασίλειος με το σφρίγος της νιότης. Πού είναι αυτή η νιότη πια; Πού είναι αυτή η νιότη πια;», αναρωτιέται στο τέλος ο πατέρας, με τον πόνο που κουβαλά όλα αυτά τα χρόνια.

Και άλλοι άνθρωποι κρατούν καθημερινά ζωντανή τη μνήμη του Βασίλη. Φορούν, για παράδειγμα, μπλούζες με τον ίδιο και τη φράση «κι ας μη νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα». Την είχε γράψει ο ίδιος, όμως αργότερα έγινε σύνθημα σε διαδηλώσεις, που ακούστηκε από χιλιάδες ανθρώπους, προσφέροντας νόημα και δύναμη σε όσους συμμετέχουν σε αγώνες που φαίνεται δύσκολο να δικαιωθούν.

Στο κοιμητήριο του Άνω Βόλου, στον τάφο του, ο Γ. Μάγγος συναντά συχνά αντικείμενα που αφήνουν οι επισκέπτες για να τον τιμήσουν και να αισθανθούν κοντά του. «Εδώ έρχομαι κάθε μέρα και κάθε μέρα κάνω αυτό το πράγμα. Καθαρίζω λίγο…. Φέρνουν πραγματάκια εδώ και αφήνουν. Κάποιος έφερε και το βιβλίο του Μπουκόφσκι. Κάποιος άλλος έγραψε: «Για αυτούς που σκάβουνε βαθιά. Τον είχε… τον κέρδισε η σιωπή. Είχε πολύ μέσα στην ποίηση βαδίσει». Το είχε πει αυτό ο Χρήστος Λάσκαρης και κάποιος το έγραψε για τον Βασίλειο».

Η σιωπή έχει απλωθεί και στο σπίτι της οικογένειας, όπου έζησαν μέχρι πριν από πέντε χρόνια, στην ίδια περιοχή. Πλέον, μεγάλο τμήμα του παραμένει κλειστό. «Είναι το σπίτι στο οποίο γεννήθηκαν τα παιδιά μας», λέει ο Γ. Μάγγος, παρουσιάζοντας ένα ακόμη κομμάτι του παρελθόντος τους. «Είναι το σπίτι στο οποίο γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Βασίλειος. Εδώ έκανε τα πρώτα του βήματα, τις πρώτες του περιπέτειες τριγύρω στην αυλή, μέσα στο σπίτι και τριγύρω στη γειτονιά, στα καλντερίμια».

Λίγο προτού μπει στην αυλή, αναζητά στο κινητό του και εντοπίζει μια φωτογραφία: «Είναι μία φωτογραφία του Βασίλειου. Την είχα αναρτήσει προχθές. Σε αυτό το σημείο. Με την πόρτα πίσω. Ο Βασίλειος έπαιζε μπάλα φορώντας την αντιφασιστική μπλούζα. Ποτέ πια φασισμός».

Η συζήτηση οδηγεί ξανά στο ίδιο αναπόδραστο συμπέρασμα: «Είπαμε όλα είναι εδώ. Ο Βασίλειος δεν είναι εδώ, όμως είναι εδώ. Είναι η ανάσα του, είναι η μυρουδιά του. Είναι αυτό που ξέραμε ότι ήταν εδώ πέρα ο Βασίλειος».

«Θα συνεχίσουν να πληρώνονται από εμάς αυτοί που βασάνισαν το παιδί μας;»

Η δικαστική δικαίωση για τον θάνατο του Βασίλη Μάγγου προσφέρει ανακούφιση στους οικείους του, ενώ η σημασία της ξεπερνά τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή και αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη. Παράλληλα, όμως, φέρνει στο προσκήνιο σειρά ερωτημάτων, όπως τονίζει ο Γ. Μάγγος. «Καταρχήν, αποδεικνύεται ότι η Ελληνική Αστυνομία και η Αστυνομική Διεύθυνση Μαγνησίας ειδικά, έχουν στις τάξεις τους βασανιστές, αποδεδειγμένα, οι οποίοι μάλιστα καταδικάστηκαν. Τι θα γίνει με αυτούς τώρα; Θα πληρώνονται με χρήματα του ελληνικού λαού και με δικά μου χρήματα αυτοί οι οποίοι βασάνισαν το παιδί μου για να κάνουν τι;»

Για τη συμπεριφορά των αστυνομικών όλο αυτό το διάστημα, σημειώνει ότι στην ουσία «είναι αμετανόητοι». Το συμπέρασμα αυτό, εξηγεί, προκύπτει παρότι «παραδέχτηκαν ότι έγιναν πολλά λάθη εκείνη την ημέρα» και υποστήριζαν πως όσα έγιναν δεν ήταν στις προθέσεις τους: σε όλη αυτή την περίοδο «δε ζήτησαν ποτέ μια συγγνώμη».

Το «δεύτερο ερώτημα», όπως προσθέτει ο Γ. Μάγγος, αφορά τη γνωμάτευση ψυχιάτρου, την οποία ανέθεσε το διοικητικό δικαστήριο για να διερευνηθεί η σύνδεση ανάμεσα στον θάνατο του Βασίλη Μάγγου και τους βασανισμούς που είχε προηγουμένως υποστεί. Τα συμπεράσματα της έρευνας ενδέχεται να οδηγήσουν στην οριστική καταδίκη των αστυνομικών και, κατά συνέπεια, να ανοίξουν τον δρόμο για τη φυλάκισή τους βάσει ακόμη βαρύτερης κατηγορίας: «Ο άνθρωπος αυτός με επιστημονική ανάλυση, με ιατρική ανάλυση και με μια τεράστια βιβλιογραφία, την οποία ζήτησε το διοικητικό δικαστήριο, αποδεικνύει ότι υπάρχει αιτιώδης σύνδεσμος ανάμεσα στα βασανιστήρια που υπέστη ο Βασίλειος από τους αστυνομικούς και στο θάνατό του. Δηλαδή ο θάνατος του Βασίλειου εξαιτίας των βασανιστηρίων».

Προσθέστε το dimocracy στις προτιμώμενες πηγές σας στην Google

Βλέπετε πρώτα τις ειδήσεις μας στις Κορυφαίες ειδήσεις της Αναζήτησης.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

ΕΝΟΤΗΤΕΣ

ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ
Όλες οι εφημερίδες της ημέρας

ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ

ΔΗΜΟΙ

Όλοι οι 332 δήμοι

ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

Όλες οι εφαρμογές

ΘΕΜΑ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ

ΜΟΛΙΣ ΤΩΡΑ

ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ