Ο ιστορικός τέχνης Ντένης Ζαχαρόπουλος, σημαντική προσωπικότητα των Γραμμάτων και των Τεχνών, έφυγε από τη ζωή στα 74 του χρόνια. Στη διάρκεια της πολυετούς διεθνούς πορείας του στον πολιτισμό, επιμελήθηκε και οργάνωσε πλήθος εκθέσεων, ενώ συνεργάστηκε με σημαντικά μουσεία, πανεπιστήμια και πολιτιστικούς φορείς σε Ευρώπη και Αμερική.
Όπως μεταδίδει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο Ντένης Ζαχαρόπουλος γεννήθηκε το 1952 στην Αθήνα και οι πρώτες σπουδές του, στο Ωδείο Αθηνών, αφορούσαν τη μουσική και την ιστορία της. Κατόπιν συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλία, παρακολουθώντας φιλολογία και αισθητική στο Πανεπιστήμιο της Αιξ-αν-Προβάνς, καθώς και κοινωνιολογία της τέχνης στην Ανωτάτη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού. Από το 1980 έως το 1985, στο πλαίσιο των μεταπτυχιακών σπουδών του, ασχολήθηκε με πεδία της θεωρίας και της ιστορίας της τέχνης.
Τις δεκαετίες του 1980 και του 1990 ανέπτυξε διδακτική δραστηριότητα σε διαφορετικά εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ευρώπης. Μεταξύ αυτών ήταν η Ανωτάτη Σχολή Εικαστικών Τεχνών στη Γενεύη, το Le Magasin – Centre National d’Art Contemporain στην Γκρενόμπλ, η Rijksacademie van Beeldende Kunsten στο Άμστερνταμ και η Hochschulle fur Kunst und Gestaltung στη Βέρνη.
Η ακαδημαϊκή διαδρομή του Ντένη Ζαχαρόπουλου
Στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης εξελέγη ομότιμος καθηγητής, ενώ διετέλεσε διευθυντής του Ινστιτούτου Σύγχρονης Τέχνης της ίδιας Ακαδημίας. Από το 2002 δίδασκε επίσης ιστορία της τέχνης και μουσειολογία στη Μυτιλήνη, στο Τμήμα Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου του Αιγαίου.
Στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης ο Ντένης Ζαχαρόπουλος διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής, ενώ από το 1992 έως το 1999 ήταν διευθυντής του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης και Πολιτισμού και Πάρκου Γλυπτικής, Domaine de Kerguehennec, στη Βρετάνη. Το 1992 υπήρξε συνδιευθυντής της Documenta IX στο Κάσσελ και το 1999 επίτροπος του Γαλλικού Περιπτέρου κατά την 48η Μπιενάλε της Βενετίας. Ακόμη, ήταν σύνεδρο μέλος στην επιτροπή διεθνούς πολιτιστικής πολιτικής του γαλλικού υπουργείου Εξωτερικών, καθώς και σύμβουλος στην Επιτροπή Αναγνώρισης Ανωτάτων Διπλωμάτων Καλών Τεχνών του Ομοσπονδιακού Συνεδρίου Δημόσιας Εκπαίδευσης της Ελβετίας. Υπηρέτησε επίσης ως Γενικός Επιθεωρητής Καλών Τεχνών στο υπουργείο Πολιτισμού της Γαλλίας, σύμβουλος και σύνεδρο μέλος της γαλλικής Εθνικής Συλλογής Σύγχρονης Τέχνης και μέλος της Επιτροπής Εκθέσεων του ισπανικού Υπουργείου Πολιτισμού.
Πλήθος εκθέσεων έφερε την επιμέλεια και την οργανωτική υπογραφή του σε Μουσεία και Κέντρα Τέχνης στη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ελβετία, την Ιταλία, την Ελλάδα, την Αυστρία, το Βέλγιο, την Ισπανία, την Ολλανδία, το Μαυροβούνιο και τις ΗΠΑ. Παράλληλα, την περίοδο 1975-1976 είχε αναλάβει τον συντονισμό του Ελληνικού Μήνα στο Institute of Contemporary Arts του Λονδίνου.
Το συγγραφικό και κριτικό έργο του στην τέχνη
Στο πλαίσιο της δραστηριότητάς του ως κριτικού τέχνης, συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά και εξέδωσε βιβλία, άρθρα, καταλόγους, δοκίμια και μελέτες. Η συγγραφική εργασία του κάλυψε τη σύγχρονη τέχνη, τη ζωγραφική, τη γλυπτική, την άρτε πόβερα, την τοιχογραφία, την αναπαράσταση, την αρχιτεκτονική, το τοπίο, τον ήχο, την ιστορία της τέχνης και των θεσμών, τη μεθοδολογία και την κριτική της τέχνης. Υπέγραψε ακόμη σημαντικό αριθμό μονογραφιών για ιστορικούς και σύγχρονους καλλιτέχνες. Σε πολυάριθμα μουσεία, ιδρύματα και πανεπιστήμια της Ευρώπης και της Αμερικής έδωσε διαλέξεις, ενώ συμμετείχε σε συνέδρια, τα οποία επίσης διηύθυνε και οργάνωσε.
Για το έργο του είχε λάβει τιμητικές διακρίσεις από πολλές χώρες της Ευρώπης, ενώ είχε αναγορευθεί Επίτιμος Διδάκτωρ της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας.
