Κορίνα Μίχα: Από τα ελληνικά βουνά στα Ιμαλάια για την πιο απαιτητική αποστολή της
Έφτασε έως τα 6.900 μέτρα, όμως περίπου ένα μέτρο φρέσκου χιονιού αύξησε τον κίνδυνο χιονοστιβάδων και ανάγκασε την ομάδα να επιστρέψει στη βάση

ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ
Στα περίπου 6.500 μέτρα, το χιόνι άρχισε να σκεπάζει τη σκηνή της Κορίνας Μίχα. «Βρισκόμασταν ήδη στο Camp 2 του Manaslu, στα Ιμαλάια, όταν ο καιρός επιδεινώθηκε δραματικά. Το χιόνι συνέχισε να συσσωρεύεται και οι συνθήκες γίνονταν όλο και πιο επικίνδυνες», περιγράφει η Ελληνίδα ορειβάτισσα.
Για μήνες είχε προετοιμαστεί με στόχο να ανέβει προς την κορυφή των 8.163 μέτρων. Μερικές ημέρες μετά, αν και ένιωθε δυνατή και επιθυμούσε να συνεχίσει, κλήθηκε να κρίνει αν οι συνθήκες επέτρεπαν να επιχειρήσει ξανά…
Το 2019, στα ελληνικά βουνά, ξεκίνησε η ενασχόλησή της με την ορειβασία. Μέσα σε δυόμισι μήνες το 2021 ανέβηκε στο Κιλιμάντζαρο (Kilimanjaro), στο Ελμπρούς (Elbrus) και στο Μον Μπλαν (Mont Blanc). «Εκεί κατάλαβα ότι οι μεγάλες ορειβατικές αποστολές είναι το στοιχείο μου», λέει. Στη συνέχεια κατέκτησε και άλλες κορυφές, μεταξύ των οποίων το Μέρα Πικ (Mera Peak) στα Ιμαλάια, το Νέλιον (Nelion) στο όρος Κένυα και το Ντενάλι (Denali) στην Αλάσκα.

Η Κορίνα είναι μηχανικός Βιομηχανικού Σχεδιασμού και διατηρεί δική της εταιρεία interior design, ενώ παράλληλα προπονείται για τις αποστολές της. Επόμενος μεγάλος της στόχος ήταν το Μανασλού (Manaslu), η όγδοη ψηλότερη κορυφή του κόσμου στα 8.163 μέτρα.
Με την υποστήριξη του Qualco Foundation, έφτασε τον Σεπτέμβριο του 2026 έως την κατασκήνωση 3 (Camp 3), περίπου στα 6.900 μέτρα. Όπως γνωστοποίησαν οι συντελεστές της αποστολής, πρόκειται για την πρώτη Ελληνίδα που επιχείρησε ανάβαση στο συγκεκριμένο βουνό.
«Ήθελα να ζήσω την εμπειρία μιας αποστολής σε βουνό άνω των 8.000 μέτρων, να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου σε ένα εντελώς διαφορετικό υψόμετρο και να δω πώς θα ανταποκριθώ στις απαιτήσεις του», λέει η ίδια.
Οι δυσκολίες που προηγήθηκαν της ανάβασης
Τα προβλήματα εμφανίστηκαν από τις μετακινήσεις στο Νεπάλ. Οι πλημμύρες και οι κατολισθήσεις προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές στο οδικό δίκτυο, κάνοντας δυσκολότερη την πρόσβαση στην περιοχή. Η ομάδα ξεκίνησε την πεζοπορία στις 2 Σεπτεμβρίου, με τη βροχή να πέφτει αδιάκοπα, και έφτασε έπειτα από οκτώ ημέρες στην κατασκήνωση βάσης (Base Camp), σε υψόμετρο περίπου 4.800 μέτρων.
Για να εγκλιματιστούν, τα μέλη της ομάδας πραγματοποίησαν διαδοχικές αναβάσεις και επέστρεφαν χαμηλότερα. Στα μεγαλύτερα υψόμετρα η διαδρομή γινόταν πιο απαιτητική, καθώς το διαθέσιμο οξυγόνο λιγόστευε και υπήρχαν τεχνικά περάσματα, με ορισμένα να χρειάζονται παγοαναρρίχηση.

Η νύχτα στο Camp 2 που το χιόνι κάλυψε τη σκηνή
Από τις πιο ζωντανές αναμνήσεις της είναι μια νύχτα στην κατασκήνωση 2 (Camp 2), σε υψόμετρο περίπου 6.500 μέτρων. Οι καιρικές συνθήκες χειροτέρεψαν απότομα και το χιόνι συσσωρευόταν γύρω τους.
«Η σκηνή μας θάφτηκε κάτω από το χιόνι και η κατάσταση απαιτούσε συνεχή εγρήγορση. Ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που αντιλαμβάνεσαι πόσο γρήγορα μπορούν να αλλάξουν τα δεδομένα σε ένα μεγάλο βουνό», θυμάται η Κορίνα.
Η ομάδα έφτασε στην κατασκήνωση 3 στις 18 Σεπτεμβρίου. Όπως υπολογίζει η ίδια, είχε πέσει περίπου ένα μέτρο νέου χιονιού, με αποτέλεσμα να αυξηθεί ο κίνδυνος χιονοστιβάδων. Το φρέσκο χιόνι, που δεν ήταν σταθερό, περιόριζε τις δυνατότητες να συνεχίσουν.
Για να αξιολογήσουν ξανά τις συνθήκες και το ενδεχόμενο νέας ανάβασης, τα μέλη της ομάδας επέστρεψαν την επόμενη ημέρα στην κατασκήνωση βάσης.

«Ήθελα τόσο πολύ να φορέσω ξανά τις μπότες μου»
Η Κορίνα ένιωθε σε καλή κατάσταση και ήθελε να δοκιμάσει ξανά την πορεία προς την κορυφή. Όταν τέθηκε στο τραπέζι το ενδεχόμενο, της εξήγησαν χωρίς περιστροφές ότι το ρίσκο ήταν «50-50: 50 die, 50 live».
«Για δύο ολόκληρες ημέρες το μυαλό μου δεν σταμάτησε να δουλεύει. Ήθελα τόσο πολύ να φορέσω ξανά τις μπότες μου και να φύγω για πάνω. Ήμουν απελπιστικά κοντά στον στόχο μου και ένιωθα ότι είχα ακόμη πολλά να δώσω. Αλλά μέσα μου ήξερα ότι δεν έπρεπε».
Παρότι τα περισσότερα μέλη της ομάδας επέλεξαν να πάρουν ξανά τον δρόμο προς τα ψηλότερα σημεία, η ίδια αποφάσισε να σταματήσει.
«Ήταν μια από τις δυσκολότερες αποφάσεις που έχω πάρει στο βουνό. Εκεί όμως πρέπει να διαχωρίσεις αυτό που θέλεις από αυτό που θεωρείς σωστό. Και να μην αφήσεις την επιθυμία για την κορυφή να επηρεάσει την κρίση σου».
Όπως λέει η ίδια, η απώλεια δύο ανθρώπων σε χιονοστιβάδα έκανε την εμπειρία ακόμη πιο βαριά. Στις 22 Σεπτεμβρίου, οι ομάδες έφυγαν από την κατασκήνωση βάσης, καθώς πλησίαζε ένα νέο ισχυρό καιρικό σύστημα.
Στο βίντεο που ακολουθεί, εικόνες από την αποστολή της Κορίνας Μίχα στο Μανασλού δείχνουν τις συνθήκες που αντιμετώπισε η ομάδα στα Ιμαλάια.
Η προετοιμασία και οι άνθρωποι που στήριξαν την αποστολή
Η συμμετοχή σε μια αποστολή αυτού του είδους απαιτεί μήνες οργανωμένης προπόνησης και τεχνικής εξάσκησης. Παράλληλα, χρειάζεται να σχεδιαστούν οι λεπτομέρειες και να εξασφαλιστούν ο αναγκαίος εξοπλισμός και οι απαραίτητοι πόροι.
«Μια αποστολή στα 8.000 μέτρα ξεκινά πολλούς μήνες πριν βρεθείς στο βουνό», εξηγεί η ορειβάτισσα. «Εξίσου σημαντική είναι η ψυχολογική προετοιμασία, γιατί πρέπει να είσαι έτοιμος να διαχειριστείς την αβεβαιότητα και τις συνεχείς αλλαγές των συνθηκών».
Για τη δική της προσπάθεια, σημαντική υπήρξε τόσο η βοήθεια όσων συνέβαλαν στην προετοιμασία της όσο και η στήριξη των συνεργατών που εμπιστεύτηκαν τον στόχο της.
«Σε αυτή την προσπάθεια είχα δίπλα μου και το Qualco Foundation, με την υποστήριξη του οποίου μπόρεσα να συμμετάσχω στην αποστολή στο Manaslu. Σε μια τόσο απαιτητική αποστολή, η αίσθηση ότι έχεις ανθρώπους που σε εμπιστεύονται και σε στηρίζουν έχει ιδιαίτερη αξία».

Η επιστροφή από το Manaslu και όσα ακολουθούν
Η επιστροφή συνοδεύτηκε και από απογοήτευση, όπως παραδέχεται. «Δεν θα πω ότι δεν με στενοχώρησε το γεγονός ότι δεν φτάσαμε στην κορυφή του Manaslu. Όμως μια αποστολή δεν μπορεί να αξιολογείται αποκλειστικά από τα τελευταία μέτρα της ανάβασης», λέει.
«Η κορυφή παραμένει ο στόχος. Δεν είναι όμως το μοναδικό μέτρο της επιτυχίας».
Από το Μανασλού, ξεχωρίζει τους ανθρώπους που συνάντησε και την πληρέστερη πλέον αντίληψη που έχει για τις απαιτήσεις μιας τέτοιας αποστολής. Τα Ιμαλάια εξακολουθούν να βρίσκονται στα σχέδιά της, αν και δεν έχει αποφασίσει ακόμη ούτε τον επόμενο προορισμό ούτε πότε θα επιστρέψει.
«Δεν ξέρω πότε και ποια θα είναι η επόμενη μεγάλη αποστολή. Αυτό που ξέρω είναι ότι θέλω να συνεχίσω να βρίσκομαι στα βουνά, να θέτω νέους στόχους και να προσπαθώ για αυτούς».






