Η Τουρκία φέρεται να χρησιμοποιεί πλέον την πλατφόρμα πληρωμών A7, που συνδέεται με τον φυγόδικο Μολδαβό ολιγάρχη Ιλάν Σορ, ώστε να συνεχίσει να πληρώνει για ρωσικό φυσικό αέριο παρακάμπτοντας το δυτικό καθεστώς κυρώσεων.
Σύμφωνα με εσωτερικά έγγραφα που επικαλείται το ρωσικό ερευνητικό μέσο Proekt, το δίκτυο περιλαμβάνει τουρκικές, κιργιζικές και ρωσικές εταιρείες, θυγατρικές της Gazprom και της Rosatom, αλλά και την κρατική τουρκική τράπεζα Emlak, η οποία λειτουργεί ως κεντρικός κόμβος στις διαδρομές του χρήματος.
Υπολογίζεται ότι η Άγκυρα καταβάλλει στη Μόσχα από 3 έως και 10 δισ. δολάρια ετησίως για φυσικό αέριο, ποσά που πλέον φαίνεται να κινούνται μέσα από ένα σύνθετο σχήμα offshore και «ενδιάμεσων» κρατικών φορέων.
Το A7 φέρεται να δημιουργήθηκε από τον Σορ σε συνεργασία με την κρατική ρωσική τράπεζα άμυνας PSB, με τις διαρροές να κάνουν λόγο και για «κρυφή» εμπλοκή του Ρομάν Αμπράμοβιτς. Το μοντέλο που περιγράφεται στα έγγραφα προβλέπει ότι οι τουρκικές εταιρείες μεταφέρουν πρώτα τα χρήματα στη θυγατρική της Gazprom στην Τουρκία, ZMB Gaz Depo A.S., μέσω λογαριασμού στην Emlak. Στη συνέχεια, τα κεφάλαια διοχετεύονται στην «Εμπορική Εταιρεία της Δημοκρατίας του Κιργιζιστάν», μια κρατική οντότητα που εμφανίζεται ως κομβικός παίκτης στη λειτουργία της A7.
Η Τουρκία, οι κυρώσεις και ο ρόλος του A7
Μέρος των χρημάτων μεταφέρεται, σύμφωνα με τα ίδια έγγραφα, στην τουρκική θυγατρική της Rosatom, Akkuyu Nukleer A.S., με την επίσημη αιτιολογία της χρηματοδότησης του υπό κατασκευή πυρηνικού σταθμού στο Άκουγιου. Το υπόλοιπο ποσό καταλήγει στη Gazprom μέσω περίπλοκων offshore διαύλων, οι οποίοι καθιστούν εξαιρετικά δύσκολο τον εντοπισμό της τελικής τους διαδρομής. Η ανάγκη δημιουργίας ενός τέτοιου μηχανισμού προέκυψε μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων αποκλεισμού στην Gazprombank τον Νοέμβριο του 2024, τράπεζα που μέχρι τότε διαχειριζόταν τις πληρωμές για ρωσικές εξαγωγές πρώτων υλών, συμπεριλαμβανομένου του φυσικού αερίου.
Ο Τούρκος υπουργός Ενέργειας Αλπασλάν Μπαϊρακτάρ είχε αναγνωρίσει δημόσια ότι οι κυρώσεις στην Gazprombank θα επηρέαζαν σοβαρά την Τουρκία, καθώς περίπου το 40% των ενεργειακών της αναγκών καλύπτεται από ρωσικό αέριο. Οι συναλλαγές μεταξύ Gazprombank και τουρκικών τραπεζών δημιουργούσαν τον κίνδυνο δευτερογενών κυρώσεων από τις ΗΠΑ, με αποτέλεσμα η Άγκυρα να ζητά επανειλημμένα από την Ουάσιγκτον «παράθυρο» για τη συνέχιση των πληρωμών μέχρι να βρεθεί εναλλακτική λύση. Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις, τέτοιες εκκλήσεις καταγράφηκαν τόσο στα τέλη του 2024 όσο και τον Μάρτιο του 2025, με στόχο να διασφαλιστεί ο ενεργειακός εφοδιασμός χωρίς ευθεία παραβίαση των κυρώσεων.
Η Τουρκία ανάμεσα σε Ρωσία, Δύση και περιφερειακές εντάσεις
Το φθινόπωρο του 2025, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είχε δηλώσει μετά από συνάντηση με τον Βλαντίμιρ Πούτιν ότι οι δύο χώρες δοκίμασαν ένα σύστημα «άτοκων συμψηφισμών», στο πλαίσιο του οποίου η Ρωσία επανεπενδύει μέρος των τουρκικών πληρωμών για αέριο κατευθείαν στην κατασκευή του πυρηνικού σταθμού στο Άκουγιου. Με αυτόν τον τρόπο, περιορίζεται η ανάγκη χρήσης του παραδοσιακού τραπεζικού συστήματος, το οποίο έχει γίνει όλο και πιο προβληματικό λόγω του καθεστώτος κυρώσεων. Η A7, που ιδρύθηκε στα τέλη του 2024, έρχεται να καλύψει συνολικά το κενό που άφησε ο αποκλεισμός πολλών ρωσικών τραπεζών από τις διεθνείς συναλλαγές, προσφέροντας σε ρωσικά φυσικά και νομικά πρόσωπα εναλλακτική δίοδο μεταφοράς χρημάτων σε όλο τον κόσμο.
Την ίδια στιγμή, η γεωπολιτική θέση της Τουρκίας επιβαρύνεται από τις χρονίζουσες εντάσεις με την Ελλάδα και την εμπλοκή της σε προσπάθειες διαμεσολάβησης για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ο Εμανουέλ Μακρόν έχει τονίσει ότι η Γαλλία θα σταθεί στο πλευρό της Ελλάδας σε περίπτωση απειλής της κυριαρχίας της, στέλνοντας σαφές μήνυμα προς την Άγκυρα, ενώ η Αθήνα και η Άγκυρα έχουν φτάσει πολλές φορές κοντά σε επικίνδυνη κλιμάκωση από τη δεκαετία του 1970. Παράλληλα, το Κίεβο ζητά από την Τουρκία να φιλοξενήσει συνάντηση ανάμεσα στον Βολοντίμιρ Ζελένσκι και τον Βλαντίμιρ Πούτιν, ποντάροντας στον ρόλο της Άγκυρας ως εν δυνάμει επιταχυντή μιας μελλοντικής ειρηνευτικής διαδικασίας.