Το θέμα της απαξίωσης της δημόσιας υγείας θίγει για μια ακόμη φορά η δήμαρχος Τήλου Μαρία Καμμά, με αφορμή μια οικογενειακή δοκιμασία που βιώνει στο Νοσοκομείο της Ρόδου. Συγκεκριμένα από τις ημέρες του Πάσχα νοσηλεύεται η μητέρα της και βρίσκεται συνεχώς στο πλευρό της.
Η κ. Καμμά ευχαριστεί το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό που μέσα σε αντίξοες συνθήκες σηκώνουν το βάρος στους ώμους τους, επισημαίνει για μια ακόμη φορά την δυσχερή θέση που βρίσκονται τα νησιά σε σχέση με τις παροχές υγείας και αναρρωτιέται αν τελικά η κυβέρνηση θέλει την δημόσια υγελία ή συστηματικά την αποδομεί … έχοντας άλλα σχέδια.
Αναλυτικά η ανάρτηση της δημάρχου Τήλου:
Νοσηλεύεται η μητέρα μου στο Νοσοκομείο της Ρόδου. Και μαζί της νοσηλεύεται για ακόμη μια φορά, η συνείδησή μας ως κοινωνία.
Ζω από κοντά, καθημερινά, ανθρώπους που υπερβαίνουν τον εαυτό τους. Γιατρούς, νοσηλευτές, βοηθητικό προσωπικό. Ανθρώπους που δεν κάνουν απλώς τη δουλειά τους αλλά κουβαλούν στις πλάτες τους το βάρος της ανθρώπινης ζωής.
Και αυτό το βάρος δεν είναι θεωρητικό.
Είναι πραγματικό, εξαντλητικό, πολλές φορές αβάσταχτο.
Τον συγκεκριμένο γιατρό τον έζησα ξανά την περίοδο του COVID. Αυτό που τότε φαινόταν ακραίο, σήμερα πια έχει γίνει κανονικότητα. Μια μόνιμη κατάσταση οριακής λειτουργίας. Μια καθημερινή υπέρβαση που δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ άπειρον.
Είναι αδιανόητο, μετά από τόσα χρόνια, καμία κυβέρνηση να μην έχει δώσει ουσιαστική λύση στο δημόσιο σύστημα υγείας.
Είναι βάρβαρο να περιμένουμε από αυτούς τους ανθρώπους να σηκώνουν μόνοι τους ένα τέτοιο βάρος.
Δεν είναι απλώς εργασιακή πίεση, είναι ευθύνη ζωής και θανάτου!
Η αλήθεια είναι μία, πρέπει να δοθούν κίνητρα. Και τα κίνητρα αυτά δεν μπορεί να είναι τίποτα λιγότερο από ουσιαστικά οικονομικά. Όπως πολύ σωστά λέει και ο γιατρός.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τις θέσεις στα νησιά.
Λένε ότι μένουν κενές.
Μα φυσικά και μένουν.
Με τέτοιους μισθούς και τέτοιες συνθήκες, ποιος άνθρωπος θα επιλέξει να πάει;
Και ακούμε το γνωστό: «δεν υπάρχουν πιστώσεις».
Αλήθεια τώρα;
Για όλα τα άλλα υπάρχουν και για αυτό όχι;
Ο κόσμος πια δεν πείθεται!
Έχει αρχίσει να πιστεύει ότι δεν θέλουν το ΕΣΥ.
Ότι κάτι άλλο σχεδιάζεται…
Μέσα σε όλη αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, θέλω να πω ένα μεγάλο, ειλικρινές ευχαριστώ. Για τον τρόπο που στέκονται δίπλα στη μητέρα μου. Αλλά και σε κάθε ασθενή. Για την αξιοπρέπεια, την ανθρωπιά και τη δύναμη που δείχνουν, παρά τις συνθήκες.
Αυτοί οι άνθρωποι κρατούν όρθιο κάτι που δεν θα έπρεπε να στέκεται μόνο στους ώμους τους.
Σας ευχαριστώ…