Ένα ασταμάτητο, εναέριο «κομβόι» θυμίζει η ροή των Ελλήνων που είχαν εγκλωβιστεί σε χώρες της Μέσης Ανατολής και φτάνουν καθημερινά στο «Ελευθέριος Βενιζέλος».
Το απόγευμα και το βράδυ της Τετάρτης ήταν γεμάτα με ανάμικτα συναισθήματα στον διεθνή αερολιμένα, καθώς περισσότεροι από 600 άνθρωποι κατάφεραν να επιστρέψουν στην Ελλάδα με δύο πτήσεις από τη Ντόχα και το Ντουμπάι. Την ίδια ώρα, δεκάδες άλλα δρομολόγια από τη Μέση Ανατολή ακυρώνονταν το ένα μετά το άλλο λόγω των πολεμικών συγκρούσεων. Γι’ αυτό και για πολλούς εγκλωβισμένους η επιστροφή εξελίσσεται σε έναν πραγματικό «Γολγοθά», σημαδεμένο από την αγωνία των σειρήνων και το κλείσιμο των αιθέρων.
«Η ελληνική κυβέρνηση μάς φρόντισε πολύ»
Μια από τις γυναίκες που επέστρεψαν περιγράφει με γλαφυρό τρόπο την καθημερινότητα στην εμπόλεμη ζώνη, όπου ο κίνδυνος είχε γίνει ρουτίνα. «Ήτανε δύσκολα πολύ. Χτυπούσε ο συναγερμός δύο φορές την ημέρα, αλλά η κυβέρνηση μετά από μισή ώρα μας ειδοποιούσε ότι μπορούμε να βγούμε και απλώς να προσέχουμε, να είμαστε ασφαλείς. Αλλά μπορούσαμε να βγούμε», αναφέρει χαρακτηριστικά. Η ίδια στέκεται ιδιαίτερα στη μέριμνα των ελληνικών αρχών, σημειώνοντας πως «η ελληνική κυβέρνηση μάς φρόντισε πάρα πολύ. Εμείς δεν ήρθαμε με πτήση επαναπατρισμού, αλλά μας πήραν πάνω από τέσσερις φορές τηλέφωνο για να γυρίσουμε με τις πτήσεις τους. Βιώσαμε το κλείσιμο των αεροδρομίων που είναι ψυχολογική βία για μας. Κατά τα άλλα, όλα καλά».
Από την κρουαζιέρα στο καταφύγιο
Ένας άλλος επιβάτης είδε τις ολιγοήμερες διακοπές του να μετατρέπονται σε μια πολυήμερη περιπέτεια εγκλωβισμού. «Για μια βδομάδα πήγαμε, τρεις καθίσαμε. Μπήκαμε στο αεροπλάνο τώρα και μας έβγαλαν με συναγερμό. Πήγαμε σε ασφαλή χώρο και ξαναγυρίσαμε για να μπορέσουμε να έρθουμε», εξηγεί, προσπαθώντας να υποβαθμίσει την προσωπική του ταλαιπωρία μπροστά στο δράμα άλλων ανθρώπων. «Κοιτάξτε, πολλά πράγματα εμείς δεν είδαμε. Ακούγαμε κάποιους θορύβους, αλλά οι συναγερμοί και όταν είναι κλειστά τα αεροδρόμια… Το έχουν ανοίξει μόνο σήμερα. Εμείς ήμασταν σε κρουαζιερόπλοιο και περάσαμε καλά. Άλλοι υπέφεραν πιο πολύ από εμάς».
«Η σκέψη μας σε αυτούς που μείναν πίσω»
Για μια άλλη γυναίκα που επέβαινε σε κρουαζιερόπλοιο στη Ντόχα, η ανακούφιση της επιστροφής συνοδεύεται από ένα «ευχαριστώ» προς όσους βοήθησαν. «Καλώς σας βρήκαμε. Είχαμε πάρα πολύ άγχος, παιδιά. Ήμασταν λίγοι μέσα στο κρουαζιερόπλοιο στη Ντόχα. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ όλους τους δημοσιογράφους, μας βοηθήσατε πάρα πολύ. Πρέπει να ενδιαφερθούμε τώρα όλοι για αυτούς που μείναν πίσω», δηλώνει με συγκίνηση. Η ίδια εξαίρει τη στάση του πρέσβη, του πλοιάρχου και του πληρώματος, προσθέτοντας πως «η κυβέρνηση του Κατάρ ανέλαβε και τα έξοδά μας. Μας φέρθηκαν πάρα πολύ καλά. Ήτανε δώδεκα μέρες που μείναμε από το προηγούμενο Σάββατο».
«Πέφταν από πάνω οι πύραυλοι, κάτι το τρομερό»
Οι πιο σκληρές εικόνες, ωστόσο, έρχονται από εκείνους που είδαν τον πόλεμο να εξελίσσεται ακριβώς πάνω από τα κεφάλια τους. «Πέφταν από πάνω οι πύραυλοι. Εντάξει, όλα καλά. Τέλος καλό, όλα καλά. Πολύ ικανοποιημένοι, πολλή εξυπηρέτηση από την πρεσβεία μας», λέει ένας επιβάτης, εμφανώς ανακουφισμένος που πατά ξανά σε ασφαλές έδαφος.
Στο ίδιο μήκος κύματος, ένας άνδρας περιγράφει τη φρίκη της αναμονής μέσα στο πλοίο: «Βιώσαμε δύσκολες μέρες. Παιδιά, δεν ήταν εύκολο να βλέπεις αναχαιτίσεις επάνω να γίνονται και να μην επιτρέπεται να βγούμε έξω από το πλοίο. Ήταν κάτι το τρομερό. Ήταν κάτι το τρομερό, παιδιά. Πραγματικά μας φερθήκανε πάρα πολύ καλά, αλλά αυτό που ζήσαμε εύχομαι να μην το δει κανένας, κανένας από εσάς».