Όλα ξεκίνησαν από μια ενόχληση που φαινόταν διαχειρίσιμη. Ένας επίμονος πονοκέφαλος οδήγησε τον Γιώργο Αλβέρτη στην πόρτα του νοσοκομείου για μια τυπική, όπως πίστευαν όλοι, μαγνητική τομογραφία. Δύο εικοσιτετράωρα μετά, η ζωή της Αλεξίας Έβερτ και των δικών της ανθρώπων θα άλλαζε ανεπιστρεπτί.
«Μου ήρθε κεραμίδα στο κεφάλι. Είχα πάει στη δουλειά μου να εργαστώ μια κανονική μέρα. Και ο άνδρας μου πήγε με πονοκέφαλο να κάνει εξετάσεις, γιατί προφανώς πρέπει να ήταν οδυνηρός για να αποφασίσει να κάνει μαγνητική», περιγράφει η ίδια στην εκπομπή «Κεραία» της ΕΡΤ και τη Ρέα Βιτάλη, ανακαλώντας τις στιγμές που η κανονικότητα διαλύθηκε μέσα σε λίγες ώρες.
Το χρονικό ενός χειρουργείου που κράτησε «αιώνες»
Η διάγνωση έδειξε μια καλοήθη κύστη στον εγκέφαλο, στην τρίτη κοιλία. Παρά τις διαβεβαιώσεις ότι η επέμβαση θα ήταν σύντομη, η πραγματικότητα μέσα στο χειρουργείο ήταν δραματικά διαφορετική.
«Ήταν ένα χειρουργείο που μας είπαν ότι θα διαρκέσει δυόμιση τρεις ώρες και διήρκησε οκτώ. Από εκεί καταλαβαίνει κανείς ότι κάτι δεν πάει καλά. Και το λέω αυτό με κάθε γνώση γιατί ήμουν σε ένα περιβάλλον όπου υπήρχαν και άλλοι γιατροί, μιλούσαν οι άλλοι γιατροί, μέχρι που έλεγαν “τι κάνανε στον άνθρωπο;”. Πήγα στο εξωτερικό με τις εξετάσεις. Μου λένε “τι κάναν εδώ;”», αναφέρει χαρακτηριστικά η Αλεξία Έβερτ.
«Έκανε τρεις εβδομάδες να ανέβει στο δωμάτιο. Γιατί από κακή αντιμετώπιση… και δεν ξέρω αν έγιναν και χειρουργικά λάθη, έμεινε τρεις εβδομάδες στην εντατική. Δεν πήγαμε απ’ το χειρουργείο μια μέρα στην εντατική και μετά στο δωμάτιο την ίδια μέρα, που έτσι μας το είχαν παρουσιάσει.»
«Είχαν το θράσος να λένε “μην κάνετε πολλές ερωτήσεις, είναι καλά“. Ένας γιατρός μού είπε ότι θα γίνει καλύτερα από πριν. Του απάντησα πως δεν υπάρχει καλύτερο από πριν για τον Αλβέρτη. Ήταν ένα αστέρι, από άποψη συναισθηματικής νοημοσύνης, IQ, EQ…»
Η σιωπή των ειδικών και η μάχη στην εντατική
Σύμφωνα με την εξομολόγηση της συζύγου του, ο Γιώργος Αλβέρτης δεν επέστρεψε ποτέ στο δωμάτιο την ίδια ημέρα, όπως είχε προγραμματιστεί. Αντίθετα, παρέμεινε τρεις εβδομάδες στην εντατική λόγω κακής αντιμετώπισης και πιθανών χειρουργικών σφαλμάτων.
Όταν η κουβέντα φτάνει στη στάση των συναδέλφων των θεραπόντων ιατρών και την προοπτική να καταθέσουν σε ένα δικαστήριο, η Αλεξία Έβερτ είναι αφοπλιστική: «Λούηδες. “Ξέρεις… δεν μπορώ… δεν είναι κι η ειδικότητά μου ακριβώς…”. Υπήρχε μεγάλη κίνηση μέσα έξω απ’ την κλινική. Ερχόντουσαν, το μάθαιναν, μαθεύτηκε πολύ γρήγορα γιατί και ο Γιώργος είχε τεράστιο κύκλο γνωστών. Ζητούσε ο πατέρας μου να είναι μέσα στις συσκέψεις… ήξεραν την ιστορία όλοι από το Α ως το Ω».
Σήμερα, 23 χρόνια μετά, η δικαστική διαμάχη και οι κακοδικίες αποτελούν μέρος μιας καθημερινότητας που η οικογένεια δεν επέλεξε, αλλά καλείται να διαχειριστεί με αξιοπρέπεια. Ο Γιώργος Αλβέρτης, ένας άνθρωπος που κάποτε ακτινοβολούσε, ζει πλέον χωρίς τη μνήμη του, με την Αλεξία να στέκεται δίπλα του, μετατρέποντας τον πόνο σε δύναμη μέσα από ένα πικρό, αλλά μαχητικό γέλιο.