Ένα πρωτοφανές περιστατικό που έχει προκαλέσει σοκ στη Χαλκιδική βρίσκεται στο επίκεντρο έρευνας από τις αστυνομικές αρχές, μετά τον εντοπισμό της σορού μιας γυναίκας μέσα σε βαλίτσα σε δασική περιοχή κοντά στο Πευκοχώρι.
Το μακάβριο εύρημα έγινε κατά τη διάρκεια εργασιών ρουτίνας για την αντιπυρική περίοδο όταν ο πρόεδρος της τοπικής κοινότητας εντόπισε την κόκκινη βαλίτσα, μέσα στην οποία βρέθηκε το σώμα σε προχωρημένη σήψη και δεμένο με σακούλες, κουβέρτες και ταινία συσκευασίας.
Οι αρχές εκτιμούν ότι το θύμα ήταν γυναίκα ηλικίας μεταξύ περίπου 40 και 65 ετών, με ύψος περίπου 1,55 – 1,62 μ., ενώ στο στόμα της βρίσκονταν χαρτιά, στοιχείο που έχει προκαλέσει περαιτέρω ερωτήματα στους ερευνητές.
Μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής φέρνουν στην επιφάνεια αναφορές για κραυγές βοήθειας που ακούστηκαν σε νυχτερινές ώρες πριν από την ανακάλυψη, χωρίς ωστόσο μέχρι στιγμής να υπάρχει πλήρης ταυτοποίηση του θύματος ή καθαρές απαντήσεις για το τι ακριβώς συνέβη.
«Μία κοπέλα φώναζε ‘βοήθεια’»
Μία σοβαρή μαρτυρία που έφτασε στην εκπομπή, φαίνεται να δίνει νέα τροπή στην υπόθεση.
Σύμφωνα με όσα ανέφερε στο «Τούνελ» μάρτυρας – κλειδί, τις πρώτες ημέρες του Σεπτεμβρίου, αργά τη νύχτα, ακούστηκε μία γυναικεία φωνή να ζητά βοήθεια ενώ κινούνταν προς συγκεκριμένο δρόμο της περιοχής.
Ρεπόρτερ της εκπομπής μετέβη στο σημείο, που βρίσκεται περίπου ένα χιλιόμετρο από εκεί όπου εντοπίστηκε η κόκκινη βαλίτσα, και μίλησε με τη μάρτυρα.
«Ήταν περίπου 00:45, τη νύχτα από 2 προς 3 Σεπτεμβρίου. Καθώς βρισκόμουν στο μπάνιο, άκουσα από το ανοιχτό παράθυρο φωνές. Μία κοπέλα φώναζε ‘βοήθεια’, πρώτα στα αγγλικά και έπειτα στα ελληνικά. Τη δεύτερη φορά όμως, δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την φράση της, σαν κάποιος να της έκλεισε το στόμα. Τρομοκρατήθηκα. Δεν μπορούσα να πιστέψω αυτό που άκουγα. Πιθανότατα βρισκόταν μέσα σε αυτοκίνητο, καθώς η φωνή απομακρυνόταν, όπως συμβαίνει όταν περνά ένα όχημα με μουσική. Εκείνη την ώρα επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Προσπάθησα να εντοπίσω από πού ερχόταν ο ήχος και φαινόταν να κινείται στον δρόμο που οδηγεί προς την κατασκήνωση. Από εκεί μπορεί κανείς να κατευθυνθεί είτε προς την κατασκήνωση είτε προς άλλους οικισμούς, ενώ αν ακολουθήσει την αντίθετη πορεία, οδηγείται στο Πευκοχώρι», αναφέρει χαρακτηριστικά.
Η ίδια προσθέτει πως στην περιοχή υπάρχουν μόνιμες κατοικίες αλλά και σπίτια που φιλοξενούν τουρίστες.
«Το σοκ που υπέστην ήταν τεράστιο και δεν μπορώ να θυμηθώ αν η ομιλία της ήταν καθαρή ή αν είχε κάποια προφορά. Αν δεν υπήρχαν άνθρωποι γύρω να κοιμούνται, θα φώναζα κι εγώ. Πιθανότατα το παράθυρο του αυτοκινήτου ήταν ανοιχτό, για να την ακούσω τόσο καθαρά. Το όχημα σίγουρα δεν ήταν πετρελαιοκίνητο, καθώς ο ήχος της μηχανής είναι διαφορετικός, εκτιμώ πως ήταν βενζινοκίνητο. Την επόμενη ημέρα ρώτησα μία γειτόνισσα αν είχε ακούσει κάτι, αλλά μου απάντησε αρνητικά. Παρότι υπάρχουν αρκετά σπίτια στην περιοχή, κανείς δεν ανέφερε κάτι σχετικό. Γενικά, στο σημείο συχνάζουν και πολλά ζευγάρια που ανεβαίνουν για βόλτα προς την κατασκήνωση. Η φωνή που άκουσα ανήκε σε νεαρή κοπέλα. Όταν άκουσα για τη βαλίτσα, είπα αμέσως ‘αυτή είναι’», καταλήγει.
Το «Τούνελ» βρέθηκε και πάλι στο Πευκοχώρι Χαλκιδικής καταγράφοντας όσα λένε κάτοικοι και επαγγελματίες της περιοχής, επιχειρώντας να φωτίσει κάθε πτυχή της υπόθεσης με τη βαλίτσα που έκρυβε τη δολοφονημένη γυναίκα.
«Δεν άκουσα τίποτα»
Ιδιοκτήτης συγκροτήματος ενοικιαζόμενων κατοικιών, που βρίσκεται κοντά στο σημείο όπου εντοπίστηκε η βαλίτσα, μίλησε στην κάμερα.
«Εγώ και ο ιδιοκτήτης του τελευταίου σπιτιού μένουμε μόνιμα εδώ. Δεν άκουσα τίποτα. Το έμαθα τώρα ότι έγινε κάτι εδώ κοντά. Τα μεσαία σπίτια νοικιάζονται συνεχώς, κάθε 2 – 3 μέρες αλλάζουν άτομα. Τουρίστες έρχονται και φεύγουν», αναφέρει.
Το «Τούνελ» εστίασε και σε ένα ακόμη κρίσιμο στοιχείο: τις ταινίες με τις οποίες ήταν τυλιγμένη η σορός. Όπως εξηγεί κάτοικος της περιοχής, πρόκειται για υλικό ευρέως διαδεδομένο στη Χαλκιδική, που το χρησιμοποιούν και εργάτες.
«Είναι μία απλή ταινία συσκευασίας. Με αυτήν τυλίγουν τα δάχτυλά τους. Με αυτόν τον τρόπο μαζεύεις πιο εύκολα τις ελιές. Γλιστράει το κλαδί μέσα από τα δάχτυλα και φεύγει ο καρπός. Μιμούμαστε την κίνηση μίας τσουγκράνας ουσιαστικά», εξηγεί, δείχνοντας στην κάμερα την τεχνική.
Η χρήση της από ελαιοπαραγωγούς είναι καθημερινή και πρακτική, σύμφωνα με τον ίδιο.
«Το 80% του πληθυσμού έχει ελιές εδώ στην περιοχή. Αυτές τις ταινίες τις χρησιμοποιούν όμως κυρίως αυτοί που μαζεύουν βρώσιμη ελιά, πράσινη. Για να βγαίνει καθαρός ο καρπός και να μην δημιουργούνται πληγές».
Η περίοδος συγκομιδής, σύμφωνα με τον μάρτυρα, ξεκινά αρχές Σεπτεμβρίου, συμπίπτει χρονικά με τη μαρτυρία για τη γυναικεία φωνή. Εργάτες γης, κυρίως αλλοδαποί, κινούνται στην περιοχή εκείνη την περίοδο, δημιουργώντας ένα πολυσύνθετο σκηνικό.